Panik atak kişisel deneyim anlatmak istedim çünkü o gece olana kadar panik atağı gerçek sanmıyordum. Düşünürdüm insanlar abartıyor. Bir gece uyurken uyandım. Kalp hızlı atıyordu. Ellerde uyuşma başladı. Göğüs sıkıştı, nefes alamıyorum sandım. Kalp krizi geçiriyorum diye düşündüm, 112'yi arayacak güç bile yok sandım. Yataktan kalktım, salona geçtim, yere çöktüm. Eşim uyandı, baktı, yanıma oturdu. Konuşmaya başladı, sesini duyuyordum ama kelimeler anlam ifade etmiyordu. On beş dakika belki, o kadar uzun sürdü. Sonra yavaş yavaş geçti. Sabah hastaneye gittim. EKG çektiler, normal. Kan testi normal. Doktor "panik atak olabilir" dedi. Psikiyatriye sevk etti. Panik atak kişisel deneyiminde en zor olan beden gerçekten inanıyor. Beden gerçekten tehlike hissediyor. Zihinsel bir mesele olduğunu bilmek o anda yardımcı olmaz, beden kendi kanalından gidiyor. Psikiyatrist anlattı. Neden olduğunu, neyin tetiklediğini konuştuk. Uzun süre öncesinden birikmekte olan stres vardı, o gece çıkmıştı. Bir şeyleri değiştirmem gerekiyordu. Sonraki dönem terapiyle geçti. Nefes tekniklerini öğrendim, tetikleyicilerimi tanımaya çalıştım. Bir yıl içinde atak sayısı azaldı. Panik atak geçiren birine söyleyebileceğim: yalnız değilsin ve bu gerçek. Bedenin gerçek bir şey hissediyor. Ve geçiyor. O anda geçeceğini bilmek çok zor, ama geçiyor.