Prosedürel vs nesne yönelimli programlama karşılaştırması, bir dil tercihinden çok düşünce biçimi tercihidir. İki paradigma farklı sorunlara farklı çözüm şemaları sunar ve hangisinin daha iyi olduğu sorusu bağlama göre değişir. Prosedürel programlama, problemi adımlara böler. Veriler ve bu verilere uygulanan fonksiyonlar ayrı yaşar. Prosedürel vs nesne yönelimli programlama karşılaştırmasında prosedürel yaklaşımın gücü sadeliktir: kontrol akışı doğrudan izlenebilir, veri ve işlem şeffafdır. C, Pascal ve erken dönem BASIC bu paradigmanın temsilcileridir. Nesne yönelimli programlama (OOP) ise veri ile davranışı bir araya getirir. Nesne, hem durumu (state) hem de bu durumu değiştirebilecek metotları bünyesinde barındırır. Kapsülleme, kalıtım ve polimorfizm bu modelin üç temel taşıdır. Prosedürel vs nesne yönelimli programlama tartışmasında OOP'nin avantajı büyük sistemlerdeki yönetilebilirlikte ortaya çıkar. Gerçek dünya varlıklarını nesneler olarak modellemek, karmaşıklığı yönetmeyi kolaylaştırır. Kalıtım ve polimorfizm kod tekrarını azaltır, genişletilebilirliği artırır. OOP'nin dezavantajı ise zaman zaman aşırı soyutlamaya yol açmasıdır. Basit bir görev için derin bir kalıtım hiyerarşisi oluşturmak, kodu anlaşılması güç hâle getirir. "Banana problem" olarak bilinen bu durum şöyle özetlenir: bir muz istediniz, ama aldığınız muz tutan gorilla ve tüm ormanıydı. Hangi paradigmayı seçeceğinize problemin yapısı karar verdirmelidir. Veri dönüşüm boru hatları, sistem programlama, betik yazma: prosedürel yaklaşım sade ve etkilidir. Büyük yazılım sistemleri, kullanıcı arayüzü, domain modelleme: OOP'nin sağladığı yapı işe yarar. Modern dillerin çoğu bu sınırı bulanıklaştırmıştır. Python, Java ve C# her iki paradigmayı da destekler. Prosedürel vs nesne yönelimli programlama seçimi artık dil sınırından çok tasarım kararı düzeyindedir.