Kuşların göç yön bulma yeteneği, milyonlarca yıllık evrimin ürettiği olağanüstü bir navigasyon sistemidir. Tek bir mekanizma değil, birkaç farklı sistem birlikte çalışır. **Manyetik alan algısı** Kuşların göç yön bulma becerisinin en ilginç bileşeni manyetik alan algısıdır. Araştırmalar, pek çok kuş türünün Dünya'nın manyetik alanını algılayabildiğini gösteriyor. Gözlerdeki özel hücreler (kriptokromlar) ve gagadaki manyetit kristalleri bu algının muhtemel mekanizmaları arasında. Kuşlar böylece biyolojik bir pusula taşır gibi uçarlar. **Güneş ve yıldız pusulaları** Güneşin pozisyonu ve hareketi, gündüz uçan kuşlara yön bilgisi sağlar. Gece göçü yapan kuşlar ise yıldız konumlarını kullanır. Yavru kuşların yuvadan çıkmadan önce gece gökyüzünü gözlemleyerek rotasyon merkezini (Kutup Yıldızı'nın yakınını) tespit ettiği deneylerle kanıtlanmıştır. **Yer işaretleri ve kıyı şeritleri** Dağ sıraları, nehirler ve kıyı hatları gibi coğrafi yer işaretleri de kuşların göç yön bulmasına yardımcı olur. Deneyimli kuşlar bu işaretleri öğrenir ve sonraki göçlerde kullanır. **Ses ve koku** Bazı kuşların düşük frekanslı sesleri (infrases) ve hatta belirli bölgelere özgü kokuları navigasyonda kullandığı düşünülmektedir. Güvercin araştırmalarında koku duyusunun yön bulmada rol oynadığı gösterilmiştir. **Sosyal öğrenme** Birçok türde genç kuşlar ilk göçlerini deneyimli bireylerle birlikte yapar. Rota bilgisi kısmen bu sosyal öğrenmeyle aktarılır. **Kısaca:** Kuşların göç yön bulma becerisi tek bir "GPS'e" dayanmıyor. Manyetik alan, gök cisimleri, yer işaretleri ve sosyal öğrenme bir arada işleyerek bu navigasyon yeteneğini oluşturur.