Ölü kod eleme (dead code elimination, DCE) ve sabit yayma (constant propagation, CP), derleyici optimizasyon boru hattının veri akış analizi (data flow analysis, DFA) üzerine inşa edilmiş temel bileşenleridir. DFA, kontrol akış grafiği (control flow graph, CFG) üzerinde monoton çerçeve kullanır. Her temel blok için GEN/KILL kümeleri tanımlanır; forward veya backward geçişle sabit nokta (fixpoint) hesaplanır. CP forward analiz kullanır: bir değişkenin belirli bir program noktasında daima aynı sabite eşit olup olmadığı belirlenir. Lattice tanımı: ⊤ (tanımsız) > sabit c > ⊥ (değişken). Meet operatörü: aynı sabit değerler birleştirilir, farklı sabitler ⊥'a düşer. Sparse conditional constant propagation (SCCP), Wegman ve Zadeck (1991) tarafından geliştirilmiştir ve CP ile ulaşılabilirlik analizini birlikte yürütür. Ölü dallar (dead branches) daha erken tespit edilir; bu sayede daha fazla sabit yayılabilir. LLVM'de bu analiz lib/Transforms/Scalar/SCCP.cpp içinde uygulanır. DCE, canlılık analizi (liveness analysis) ile beslenir: backward DFA kullanılarak bir değişkenin sonraki kullanımı yoksa tanımlaması ölü (dead definition) sayılır. SSA (Static Single Assignment) formunda DCE önemsiz hâle gelir; use-def zinciri doğrudan okunur, kullanılmayan tanımlamalar tek geçişte elenir. Agresif DCE (ADCE), kontrole bağımlı kodu da hedefe alır: yalnızca dışarı gözlemlenebilen yan etkilere (I/O, store, return) geriye doğru bağımlılık takibi yapılır; bu zincire dahil olmayan her komut elenir. Program bağımlılık grafiği (PDG) bu analiz için temel veri yapısıdır. Sabit katlama (constant folding) CP ile sinerjik çalışır: sabit ifadeler derleme zamanında hesaplanır (2 * 3 → 6), CP bu değeri kullanım noktalarına yayar, ölü kod eleme sabit yayma sayesinde artık kullanılmayan hesaplamayı eler. Bu üçlünün döngüsel çalıştırılması (pass pipeline) her turda yeni optimizasyon fırsatı açar. GCC'de -O2 ile etkinleşen tree-vrp, değer aralığı bilgisini CP lattice'ine entegre ederek sınırlı aralıktaki değerleri de optimize eder.
