Eski çizgi filmleri izlerken fark ettiniz mi? Arka plan sabit kalırken karakterler hareket eder. Bir karede zemin yerinde dururken yalnızca karakter kolu sallanır. Bu, cel animasyon tekniğinin temel fikridir: her katmanı ayrı ayrı çizerek üst üste bindirmek. Cel animasyon, 20. yüzyılın büyük animasyon stüdyolarının temel üretim yöntemidir. Teknik adını kullanılan malzemeden alır: şeffaf selüloit (cel) levhalar. Karakterler bu saydam levhalar üzerine çizilir ve boyanır; ardından boyalı arka planın üzerine yerleştirilerek fotoğraflanır. Cel animasyonun mantığı şurada: tüm sahneyi her kare için sıfırdan çizmek yerine yalnızca değişen kısımlar yeniden çizilir. Statik arka plan bir kez boyandıktan sonra yeniden kullanılır. Hareket eden karakter ise cel üzerinde her kare için ayrı çizilir. Bu yaklaşım hem zamandan hem de maliyetten tasarruf sağlar. Cel animasyon üretim süreci birkaç aşamadan oluşur: **Eskiz:** Animatörler hareketi kaba çizimlerle tasarlar. Bu aşamada hareketin akışı ve zamalaması belirlenir. **Ara karelerin doldurulması (in-between):** Ana pozisyonlar arasındaki ara kareler genellikle daha az deneyimli animatörler tarafından çizilir. **Kopya ve boyama:** Eskizler ışık masasında cel üzerine aktarılır, ardından özel boyalarla boyanır. **Fotoğraflama:** Cel'ler arka planın üzerine yerleştirilerek kare kare fotoğraflanır. Dijital araçların devreye girmesiyle birlikte cel animasyon yerini bilgisayar tabanlı 2D animasyona bıraktı. Ama cel animasyonun görsel kalitesi, elle boyanan arka planların sıcaklığı, fırça izlerinin dokusu, hala benzersiz ve taklit edilmesi güç bir estetik taşıyor. Bazı animatörler bu yüzden dijital araçları kullanırken bilinçli olarak cel animasyonun görsel diline atıfta bulunur.