Depresyondan çıkış hikayemi anlatmak kolay değil. Çünkü o süreç hem çok kişisel hem de kelimelerle tarif edilmesi güç olan anlarla dolu. Ama paylaşmak istiyorum, çünkü o dönemde başkalarının hikayelerini okumak bana çok şey ifade etmişti. En dip noktada ne hissettim? Her şeyin anlamlı gelmediği bir dönem. Sabah kalkmak bile büyük bir çaba gerektiriyordu. Sevdiğim şeyler keyif vermiyordu. Yorgundum, ama uyuyamıyordum. Bu dönem sessizce geldi. Birdenbire değil, yavaş yavaş. Depresyondan çıkış hikayemde ilk adım yardım istemekti. Bu en zor adım. Çünkü bir ruh hali sorunu yaşadığını kabul etmek ve bunu bir uzmana söylemek cesaret istiyor. Ben bu adımı atmakta geciktim. Aylarca "geçer" dedim. Geçmedi. Bir sabah kalktım ve psikiyatriste gittim. Orada oturup anlattıklarım yıllardır içimde olan şeylerdi. O gün bir kapı aralandı. Tedavi süreci hem psikoterapi hem de ilaç içeriyordu. İkisi birlikte işe yaradı bende. Psikoterapi düşünce kalıplarımı görmemi sağladı. İlaçlar zemini düzledi. Depresyondan çıkış hikayesinin en uzun bölümü sabırdı. Hızlı olmadı. Aylar geçti. Bazen iyi günler sonra kötü günler geldi. Ama trend yavaşça yukarı döndü. Bugün tamamen iyi miyim? Hayır, her gün aynı değil. Ama o dibin içine tekrar girmiyorum. Kendimi tanımayı öğrendim, erken işaretleri fark etmeyi, ne zaman durmam gerektiğini bilmeyi. Depresyondan çıkış hikayemi paylaşmak istememin sebebi şu: yalnız değilsiniz. Ve yardım istemek güçsüzlük değil.