Ud akort sistemi karşılaştırması, Orta Doğu ve Türk müziği geleneklerinin enstrüman düzeyindeki karşılaşmasını somutlaştıran ilgi çekici bir konudur. Her iki akort sistemi de farklı müzikal geleneklerin makam anlayışını ve icrası alışkanlıklarını doğrudan yansıtıyor. Türk ud akort sistemi geleneksel olarak Arap sistemine kıyasla bir tam ses tiz tutulur. Standart Türk akort dizisi la-mi-si-fa-do-sol şeklinde kurgulanır ve bu akort, Türk makam repertuvarının çözünürlük gereksinimlerine cevap verecek biçimde tasarlanmıştır. Ud akort sistemi açısından Türk akordu, Türk müziğinin hâkim makamlarında daha rahat konumlar ve parmak geçişleri sunarak icracıya teknik kolaylık sağlar. Ud'un Türk geleneğindeki kullanımı genellikle ritim vurgusu ve tüm tel uzunluğunu kullanan melodic çizgilerle karakterizedir. Arap ud akort sistemi ise genellikle fa-do-sol-re-la-mi dizisiyle kurgulanır; bu akort Türk sistemine göre bir tam ses pes konumdadır. Daha kalın ve dolgun bir açılış tonu sunar. Arap müziğinin koloratur süsleme gelenekleri, glissando ve mikrotonal geçişlere bu daha derin ve geniş ses alanında daha geniş ifade olanağı tanınmaktadır. Ud akort sistemi tartışmasında Arap repertuvarı için kurgulanmış partisyonlar Türk akorduna uyarlandığında parmak konumları ve bağlar yeniden hesaplanmalıdır. Ud akort sistemi seçimi büyük ölçüde icracının yetiştiği geleneğe ve çalmak istediği repertuvara bağlıdır. Çok stilistik bir perspektif için her iki akort sistemini de deneyimlemek tonal ve teknik açıdan son derece zenginleştirici bir süreçtir.