Warburg pathos formülleri (Pathosformeln) kavramı, Aby Warburg'un görsel kültür tarihine kazandırdığı en özgün kuramsal araçtır. Pathos formülleri, antikçağda geliştirilen ve yoğun duygusal enerjinin kristalize olduğu belirli beden jestsellikleri ve figüratif kalıplardır; bu kalıplar Rönesans sanatçıları tarafından yeniden işlenerek kültürel hafızanın taşıyıcısı hâline gelir. Warburg pathos formülleri anlayışı, görüntünün salt gösterge değil enerji birikimi olduğu tezine dayanır. Maenadin (Bacchantes) uçuşan saçları ve savrulan elbisesi hem Antik Yunan kabartmalarında hem de Botticelli'nin Primavera'sında bulunur; bu görsel tekrar bilinçli alıntının ötesinde duygulanım yüklü formların zamanaşırı canlılığını ortaya koyar. Warburg bu kalıplara Nachleben, antikliğin hayatta kalışı, adını verir. Pathos formülleri metodolojik açıdan Warburg'un Mnemoyne Atlası projesinde somutlaşır. Farklı dönemlerden görüntülerin yan yana monte edildiği bu tablolar, biçimsel benzerliği kronolojik sürekliliğe önceleyerek görsel düşüncenin atlasını çıkarmaya çalışır. Warburg pathos formülleri atlastan okunduğunda belirli jestsel arketiplerin (zaferin yenilgiyle özdeşleşmesi, yas tutmanın güzellikle birleşmesi) kültürel belleğin yüzeyi altında sabit kaldığı görülür. Warburg'un mirası çağdaş sanat tarihinde görüntü bilimi (Bildwissenschaft) ve görsel kültür çalışmalarının kurucu çerçevesi olarak canlılığını koruyor. Didi-Huberman bu geleneği devralarak montaj mantığı ve diyalektik görüntü teorisiyle zenginleştirmiştir. Warburg pathos formülleri kavramının güncelliği; yas, zafer ve acı gibi bedensel duygusal ifadelerin dijital kültürde de görsel klişeleşme eğilimi göstermesinin tarihsel bir süreklilik içinde anlaşılmasını mümkün kılmasından gelir.