difraksiyon limiti fotoğraf tekniğinde, diyaframı sürekli daraltmanın gerçek çözünürlüğü artırmak yerine azalttığı eşik noktasını tanımlar. Bu noktanın bilinmesi, "ne kadar küçük diyafram en keskin sonuç verir?" sorusunu cevaplamanın anahtarıdır. Difraksiyon, ışığın diyafram kenarlarından bükülmesiyle oluşur. Diyafram ne kadar küçükse difraksiyon o kadar belirgin olur. Bu durum Airy diski olarak adlandırılan dairesel yayılma paterniyle netleşir. Airy diskinin yarıçapı: r_Airy ≈ 1.22 λ f/D = 1.22 λ N Burada λ dalga boyu, N diyafram sayısıdır (f-stop). f/16'da r_Airy ≈ 1.22 × 550nm × 16 ≈ 10.7 μm; bu değer küçük sensörlerin piksel boyutunu (3-5 μm) belirgin ölçüde aşar. Optimal diyafram belirleme için difraksiyon limitini sensör boyutuyla karşılaştırmak gerekir. "Diffraction limited aperture" (DLA) şu formülle yaklaşık hesaplanır: DLA (f-stop) ≈ piksel boyutu (μm) / (1.22 × λ) 5 μm piksel boyutu ve 550 nm yeşil ışık için DLA ≈ 5 / (1.22 × 0.55) ≈ f/7.4. Bu diyaframın üzerinde her kapatmada difraksiyon teorik keskinliği azaltmaya başlar. Pratik sonuç: 24 MP full-frame sensörlerde (piksel yaklaşık 5.9 μm) optimal diyafram genellikle f/8-f/11 aralığında bulunur; f/16 ötesi difraksiyon etkisi ölçülebilir. 45 MP+ sensörlerde (piksel ~4 μm) bu limit f/5.6-f/8 aralığına kayar. difraksiyon limiti fotoğraf kararlarında tek değişken değildir. Alan derinliği gereksinimleri, lens aberasyonlarının diyaframa göre değişimi ve sahne koşulları da hesaba katılır. Birçok lens en düşük aberasyonu f/8 civarında gösterir; hem difraksiyon hem aberasyon limitleri dikkate alındığında f/8-f/11 zaten örtüşen bir optimum bölgesidir. Makro fotografçılıkta ise nesne mesafesinin uzak olmasıyla difraksiyon limiti düşer; çok yüksek büyütme oranlarında f/11 dahi difraksiyon baskın rejime girer.