Dependent types doğruluk garantisi ilişkisi, programlama dillerinde tip sisteminin hangi özellikleri kodlayabileceği sorusuna verilen en güçlü yanıtlardan birini temsil eder. Geleneksel tip sistemlerinde değerler ve tipler ayrı evrenler oluşturur; dependent types ise değerlerin tipler üzerinde hesaplamaya katılmasına izin verir. Agda'da sabit uzunluklu vektör klasik bir giriş örneğidir: `data Vec (A : Set) : Nat -> Set where`. Bu tanımda `Vec A n`, `A` tipinde `n` uzunluğunda bir vektörü temsil eder. `n` burada bir değer olup tipin parçasıdır. `head` fonksiyonu yalnızca `Vec A (suc n)`, yani en az bir elemanlı vektör, üzerinde tanımlanabilir; boş vektörde `head` çağırmak derleme zamanında imkânsızdır. Dependent types doğruluk garantisi bu noktada somutlaşır: çalışma zamanı hatası olmaz çünkü hata derleme aşamasında önlenir. `append :: Vec A m -> Vec A n -> Vec A (m + n)` imzası, birleştirme işleminin sonucunun uzunluğunun girdi uzunluklarının toplamı olduğunu garanti eder. Bu garanti yalnızca belgeleme değil, tip denetleyicisinin zorladığı bir kısıtlamadır. Söz konusu kısıtlamayı ihlal eden herhangi bir uygulama derlenmez. Dependent types doğruluk garantisinin daha ileri uygulamaları, matematiksel ispatların program içinde taşınmasına izin verir. Agda'da `_≡_` eşitlik tipi, iki değerin eşit olduğunu temsil eden bir kanıt olup programa argüman olarak geçirilebilir. Böylece bir fonksiyon, yalnızca belirli koşulları sağlayan girdilerle çalıştığını tip imzasında ilan edebilir. Pratik sınırlılıklar da belirtilmelidir. Dependent types sistemleri, tür denetimi undecidable hale gelebileceğinden, çünkü arbitrary computation tipler üzerinde çalışabilir, bazı koşullarda normalleşme garantisi gerektiren terminasyon checker devreye girer. Agda'da kısmi fonksiyonlar yazmak özel işaretleme gerektirir. Bu durum, her ne kadar dependent types doğruluk garantisi çok güçlü bir araç olsa da üretim kodunda kullanımının dikkatli bir analiz gerektirdiğini ortaya koyar. Idris gibi diller, dependent types'ı daha pratik programlama bağlamına taşımaya çalışır. Erasure mekanizması sayesinde, yalnızca derleme zamanında kullanılan kanıt değerleri çalışma zamanı temsiline dahil edilmez; dolayısıyla performans cezası minimumdur. Bu yaklaşım, dependent types doğruluk garantisini endüstriyel kullanım için daha erişilebilir kılar.