Konfeksiyon kalite kontrol süreçleri, hammadde kabulünden bitmiş ürün paketlemesine uzanan üretim zincirinin her aşamasında sistemli denetim ve ölçüm gerektirir. Bu süreçte tolerans değerleri yasal zemine oturtulmuş olup müşteri şikayetlerini, iade maliyetlerini ve marka itibarını doğrudan etkiler.\n\nKonfeksiyon kalite kontrol kapsamındaki boyutsal toleranslar, beden standartlarına (ISO 8559, EN 13402 veya ulusal normlar) dayalı olarak beyan edilen ölçü değerlerinin belirli bir sınır içinde kalmasını zorunlu kılar. Tipik kabul toleransları kategori ve ölçüye bağlı olarak ±1 cm ile ±2 cm arasında değişir; kritik ölçüler (göğüs çevresi, bel, kalça) daha dar tolerans bantları gerektirir. Yıkama sonrası çekme oranı ise ISO 6330 standardına göre ölçülerek belirtilen değerin ±%3 sınırında kalması beklenir.anlamına gelir\n\nKonfeksiyon kalite kontrol uygulamaları AQL (Acceptable Quality Level) örnekleme planlarına dayanır. MIL-STD-1916 veya ISO 2859-1 tabanlı AQL planlarında lot büyüklüğü ve kabul edilebilir kusur yüzdesine göre örnekleme büyüklüğü ve reddiye eşiği belirlenir. Kritik hatalar (dikiş atlaması, boyut sapması ≥%5, yabancı madde) sıfır tolerans politikasına tabi tutulurken minör hatalar daha geniş bant içinde değerlendirilebilir.\n\nGörsel muayene açısından en sık karşılaşılan sorunlar dikiş kayması, zikzak yoğunluğu tutarsızlığı, kumaş yönü hatası (grain line sapması) ve baskı/nakış hizalama sapmalarıdır. Konfeksiyon kalite kontrol standartları kapsamında 4-point veya 10-point puanlama sistemleriyle kumaş hatalarının sayımı yapılır; bu puanlama sistemleri kumaşın kabul veya ret kararında nicel dayanak sağlar.