Devlet tiyatrosu repertuvar analizi, kamu destekli kurumsal tiyatronun oyun seçim politikasının son on yılda nasıl bir yörünge izlediğini değerlendiriyor. Klasik ağırlık ve Türk oyun yazarları dengesi: Devlet tiyatrosu repertuvar analizi yapıldığında Türkiye genelinde sahnelenen oyunlarda Molière, Shakespeare ve Çehov gibi evrensel klasiklerin belirleyici konumunu koruduğu görülüyor. Bununla birlikte yerli oyun yazarlarının yer oranının son on yılda dalgalı bir seyir izlediği de dikkat çekiyor. Haldun Taner ve Necip Fazıl'ın klasikleşmiş metinleri tekrar sahnelere taşınırken çağdaş Türk dramaturglarına verilen yer tartışma konusu olmayı sürdürüyor. Türsel tercihler: Devlet tiyatrosu repertuvar analizinde komedi ve müzikal ağırlığın ciddi biçimde arttığı gözlemleniyor. Bu eğilim bir yanda seyirci talebini karşılamaya çalışırken diğer yanda daha riskli ya da deneysel dramatik metinlerin geri plana çekilmesiyle sonuçlanıyor. Seyirci sayısı üzerindeki baskı, artistik çeşitlilik ile kitlesel popülerlik arasındaki gerilimi besliyor. Çocuk tiyatrosu ve eğitim prodüksiyonları: Son on yılda bu alanda belirgin genişleme yaşandı. Okul-tiyatro iş birlikleri artı olarak değerlendirilebilir; ancak bu programların finansman baskısıyla zaman zaman ana repertuvarın önüne geçmesi eleştiri konusu. Karşılaştırmalı değerlendirme: Devlet tiyatrosu repertuvar analizi, kurumsal istikrarın artistik cesaret üzerindeki baskısını net biçimde ortaya koyuyor. Repertuvarın seyirci talebi ile sanatsal öncülük arasında denge kurmak, on yıl boyunca çözülemeyen bir gerilim olarak devam ediyor.