Gün ışığı faktörü hesabı, iç mekânda ölçülen yatay aydınlık düzeyi ile eş zamanlı dış ortam ışınım değerinin oranı olarak tanımlanır ve yüzde (%) biriminde ifade edilir. Bu metrik, pencere alanının döşeme alanına oranından (WWR), cam geçirgenliğinden, oda geometrisinden ve yüzey yansıtıcılık değerlerinden bağımsız değildir; tüm bu değişkenler nihai gün ışığı faktörü hesabı sonucunu doğrudan şekillendirir. Hesap yöntemleri ikiye ayrılır: analitik yaklaşımlar (Lumen yöntemi, BRE Pencere Tasarım Yöntemi) ve simülasyon tabanlı yöntemler. Analitik yöntemler hızlı ve şeffaf olmakla birlikte karmaşık geometriler veya detaylı gölgeleme koşulları için yetersiz kalır. Simülasyon tabanlı gün ışığı faktörü hesabı ise ışın izleme (ray tracing) algoritmalarına dayanır ve mekânın tüm yüzeylerindeki ışık dağılımını, yansıma davranışlarını ve gölge düşüşlerini yüksek doğrulukla modelleyebilir. Klima Tabanlı Gün Işığı Metrikleri (Climate-Based Daylight Metrics - CBDM) statik yaklaşımların yerini almakta; yıllık Yararlı Gün Işığı Aydınlığı (Useful Daylight Illuminance - UDI), Mekânsal Gün Işığı Özerkliği (sDA) ve Yıllık Güneş Işınımı Maruziyeti (ASE) güncel yeşil bina derecelendirme sistemlerinin temel parametrelerini oluşturmaktadır. sDA300lux/50%, örneğin mekânın yıl boyunca en az %50 zaman diliminde 300 lüks eşiğini karşılaması gerektiğini belirtir. Gün ışığı faktörü hesabı simülasyonunda EPW formatında iklim dosyasının kullanımı ve CIE gökyüzü modelinin (overcast sky) doğru seçimi kritik hata kaynaklarını oluşturur. Ayrıca simülasyon öncesinde yüzey yansıtıcılık değerlerinin malzeme gerçeğiyle örtüşmesi ve komşu yapılardan kaynaklanan engellerin modele dahil edilmesi, sonuçların gerçek performansla örtüşmesi açısından zorunludur.