Kulaklık seçerken teknik sayfada karşılaştığınız sürücü tipi, dinleme deneyiminin büyük bölümünü önceden belirler. Planar manyetik dinamik sürücü karşılaştırması bu yüzden yalnızca bir bileşen seçiminin ötesine geçer; ses felsefesini de kapsar. Dinamik sürücü (DD), geleneksel hoparlör mantığını küçülterek kulağa taşır. Manyetik alan içinde titreşen bir bobin, hafif bir diyaframı iter ve çeker; bu hareket ses dalgası oluşturur. Mekanizma basit, üretimi ucuz ve yıllar içinde son derece gelişmiştir. İyi bir dinamik sürücü, özellikle düşük frekanslarda (bas) etkileyici çıktı verebilir. Planar manyetik sürücü (PM) ise tamamen farklı bir fizikle çalışır. İnce bir film üzerine oyulmuş iletken izler, iki taraftaki mıknatıslar arasında asılı durur. Tüm film yüzeyi eşit biçimde titreşir. Bu mekanizma planar manyetik dinamik sürücü karşılaştırmasının en kritik avantajını doğurur: titreşen yüzey geniş ve eşdağılımlı olduğu için ses sahnesi daha geniş ve daha doğrusal açılır. Enstrümanlar arası ayrım netleşir, tiz frekanslar daha az distorsiyonla aktarılır. Bununla birlikte planar manyetik tasarımın ciddi zayıflıkları vardır. Bu kulaklıklar ağırdır; uzun süreli kullanımda rahatsızlık yaratır. Empedans ve verimlilik değerleri açısından da zorlu olabilir: birçok PM kulaklık, telefon çıkışında yeterli ses seviyesine ulaşmak için güçlü bir kulaklık amplifikatörü gerektirir. Taşınabilir kullanım için bu ciddi bir kısıttır. Dinamik sürücülü kulaklıklar hafiftir, pilli ya da ampsiz kullanılabilir ve üst segmentte son derece yarışmacı bir ses sunar. Bas yankılaması konusunda da PM tasarımlara kıyasla daha tatmin edici olabilir; bu özellikle bas yoğun müzik dinleyenler için belirleyicidir. Ses sahnesi genişliği ve tiz doğruluğu açısından planar manyetik dinamik sürücü karşılaştırmasını PM lehine değerlendirmek mümkündür. Ancak bu avantaj ancak uygun amplifikasyonla ve yerleşik bir dinleme ortamında tam anlamıyla ortaya çıkar. Taşınabilirlik, pil ömrü ve kolay kullanım öncelikliyse dinamik sürücü daha dengeli bir seçimdir.