Non-linear anlatı sinema, kronolojik zaman çizgisini kasıtlı olarak kıran anlatı stratejilerinin tümünü kapsar. Geri dönüşler (flashback), ileri atlamalar (flashforward), eş zamanlı çoklu zaman çizgileri ve analepsis-prolepsis kombinasyonları bu ailenin birer üyesidir. Non-linear anlatı sinema tercihinin dramatik gerekçesi yalnızca estetik bir tercih değil, anlamın hangi sırayla açıldığına ilişkin bilinçli bir karar meselesidir. Kronolojik anlatı sebep-sonuç zincirine olduğu kadar psikolojik keşfe de hizmet eder; ancak belirli anlatı amaçları için zamanın parçalanması karakter derinliği, gerilim yapısı ya da tematik rezonans açısından kronolojiden daha verimli olabilir. Hikâye yapısı teorisi açısından non-linear anlatı sinemadaki zamansal parçalanma, fabula (hikâyenin ham kronolojik malzemesi) ile syuzhet (hikâyenin sunuluş biçimi) arasındaki Rus formalist ayrıma dayanır. Kronolojik olmayan syuzhet, izleyiciyi fabula'yı yeniden inşa etmekle görevlendirir; bu bilişsel çaba tematik tema açıklandığında tatmin edici bir tamamlanmışlık hissi üretir. Belirli anlatı problemleri non-linear anlatı sinemayı teknik olarak zorunlu kılar. Güvenilmez anlatıcının perspektif sınırlılıkları; birden fazla karakter bakış açısının çakışmalı biçimde sunulması; geriye dönük anlam dönüşümüne dayanan twist yapıları bu kategoride sayılabilir. Bu durumlarda kronoloji, anlatının hedeflediği bilişsel etkiyle uyumsuz kalır. Non-linear anlatı sinema uygulamalarında izleyici yönlendirmesinin netliği kritik bir denge sorunudur. Zamansal kırılımların bağlamsal işaretlerle, renk skalası, kıyafet, müzik motifi, başlık kartları, desteklenmesi izleyicinin zaman çizgisi haritalamasını etkinleştirir. Bu işaretlerin yokluğunda parçalanma anlam üretimi yerine anlam yitimine dönüşür; bu risk, non-linear anlatı sinemada dramatik gerekçeyi teknik disiplinle birlikte düşünmeyi kaçınılmaz kılar.