Ofisin kapısından çıktığımda elim boştu. Birkaç dakika önce masam temizlenmiş, bilgisayarımın şifresi değişmişti. Yedi yıl aynı masada çalışmıştım. Bana bir koli verildi. İşten çıkarılma sonrası kariyer süreci benim için önce bir çöküş dönemiydi. İlk hafta CV bile güncellemedim. Uyudum, dizi izledim, telefona bakmayı bıraktım. Sonra bir sabah fark ettim: ne kadar uzun beklersem o kadar zor olacak. İşten çıkarılma sonrası kariyer stratejimde ilk adım dürüst bir muhasebeydi. Ne biliyordum, ne bilmiyordum? O şirkette ne öğrendim, ne öğrenemedim? Yedi yıl aynı yerde kalmak bana derinlik verdi ama genişlik vermedi. Bunu görüyordum şimdi. CV'ye baktım. Yedi yıl boyunca biriktirdiklerimi yazmak kolay değildi, çünkü çoğu şey rutinleşmişti, artık beceri gibi görünmüyordu. Bir arkadaşımın önerisiyle şunu yaptım: her günkü görevimi değil, her ay ne dönüştürdüğümü yazdım. Sonuçları, karar aldığım anları, yarattığım değerleri. İşten çıkarılma sonrası kariyer yolculuğu dört aylık bir arayış dönemini kapsadı. O sürede birçok şey gördüm: bazı şirketler beni değerlendirmedi bile, bazıları aylarca cevap vermedi. Ama her görüşme beni netleştirdi, ne istemediğimi giderek daha iyi bilmeye başladım. Yeni iş eski maaşımın üzerindeydi. Bunu beklemiyordum. İşten çıkarılma bana yanlış kapıyı zorlamaktan vazgeçtirdi. Doğru kapı zaten oradaydı; görmek için itmem gerekiyordu.