Keman çalmak parmak sertleşmesi sürecini hiç kimse size doğrudan anlatmaz. "Biraz acır, geçer" derler. Bu cümle, gerçeğin çok küçük bir parçası. Gerçeği şöyle anlatayım: ilk ay, her çalıştıktan sonra parmak uçlarım ağrıdan zonkluyordu. Soğuk bir yüzeye bastırdığımda hafif bir rahatlama hissediyordum. Bu detayı bilen var mıydı etrafımda? Hayır. Keman telin hassasiyeti gitardan farklı. Tel daha ince, basınç daha konsantre bir alana odaklanıyor. Keman çalmak parmak sertleşmesi süreci bu yüzden gitara kıyasla daha yoğun hissettiriyor en başta. Parmak ucundaki deri katmanı zamanla sertleşiyor ama bu dönüşüm haftalarca sürüyor. İlk iki haftada en büyük zorluk, ağrıya rağmen devam etme kararıydı. Bırakmadım çünkü bir video izlemiştim: deneyimli bir kemancı elini göstermişti. Parmak uçları kalın, neredeyse görünür biçimde sertleşmişti. "Bunlar zamanın izleri" demişti. Bu görüntü aklımda kaldı. Keman çalmak parmak sertleşmesi için en çok yardımcı olan şey düzenli çalışmak oldu. Bir gün çalışıp iki gün ara verince süreç yavaşladı, derilerin yumuşadığını fark ettim. Ama her gün kısa sürelerle de olsa tele dokunmak, sertleşmeyi istikrarlı bir şekilde ilerletti. Bunu keşfetmem üç hafta aldı. Üçüncü haftanın sonunda bir şey değişti. Ağrı hâlâ vardı ama artık her çalışmanın başında gelen bir zonklama yerine nadiren gelen bir sızı olmuştu. Parmak uçlarım küçük bir zırh kazanmıştı. Tel artık keskin hissettirmiyordu, sadece baskı hissediyordum. Bu sertleşme süreci benim için çalmayı daha da anlamlı kıldı. Keman çalmak parmak sertleşmesi çok somut bir iz bırakıyor. Gitarın aksine kemanda bu izler daha uzun sürer ve daha belirgin görünür. Ellerime her baktığımda o sertliği hissediyorum, bana pratiği hatırlatıyor. Yeni başlayanlara dürüstçe şunu söylüyorum: acısı gerçek, ama geçici. İlk hafta en sert olandır. Devam ederseniz bir sabah parmak uçlarınızın tel üzerinde tamamen farklı bir güven taşıdığını fark edeceksiniz. O his, o ilk haftanın tüm ağrısına değiyor.
