Bir animasyon filminin sizi derinden etkileyip etkilemediğini belirleyen etkenlerden biri, anlatının temposudur. Animasyon film tempo ritim analizi, yavaş ve hızlı tempolu yapıların izleyici üzerinde nasıl farklı deneyimler ürettiğini inceler. Hızlı tempolu animasyon, kısa sahneler, sık kesim ve yoğun olay örgüsüyle karakterizedir. İzleyiciyi sarar, dikkatini canlı tutar ve nefes kesen anlarda adrenalin sağlar. Aksiyon-macera türü uzun metrajlar bu tempo için biçilmiş kaftandır. Sahneden sahneye geçiş hızlı; her yeni sekans öncekiyle bağlantılı ama büyük bir ivmeyle öteye taşınır. Çocuk izleyiciler için bu tempoda dikkati tutmak genellikle daha kolaydır. Animasyon film tempo ritim analizi açısından yavaş tempolu anlatı bambaşka bir olanaklar kümesi açar. Sessiz sahneler, uzayan bakışlar, kasıtlı duraklamalar ve minimalist diyalog, bu araçlar duygu birikimi için alan açar. Studiyo Ghibli'nin pek çok filmi bu sakinliği bilinçli olarak kullanır; anlatı bazen yapılacak iş olmadığı için sahneler üzerinde duraklar, karakterin iç dünyasını gösteren ritüellere odaklanır. Bu yaklaşım hızlı tempo izlemeye alışmış seyircilerde başlangıçta sıkıntı yaratabilir; ancak filme ayak uyduranlar için derinlikli ve kalıcı bir his bırakır. Her iki yaklaşımın etkinliği anlatının içeriğine bağlıdır. Yüksek sahne aksiyon içerikleri için yavaş tempo can sıkıcı olabilir; karakter araştırması ve duygusal derinlik için hızlı tempo bu katmanları yüzeysel bırakabilir. Başarılı uzun metrajlar tempo değişimini bilinçli biçimde kullanır: sakin sahneler dramatik anları için zemin hazırlar, aksiyonun ardından gelen sessizlik izleyicinin duygusal tepkisini işlemesine olanak tanır. Animasyon film tempo ritim analizi müzikle de iç içe geçer. Müziğin ritmi, sahne kesimini desteklediğinde ya da kasıtlı olarak karşı çalıştığında farklı dramatik efektler üretir. Senkronize tempo ve müzik anlatıyı tek sesli kılar; zıtlık ise izleyicinin dikkatini uyandırır. Bu dinamiklerin farkında olan yönetmenler tempoyu anlatısal bir enstrüman olarak görür ve kullanır.