SN1 karbokasyon stabilizasyonu, solvoliz reaksiyonlarının kısıt belirleyici adımında rol oynar. SN1 mekanizması iki basamaklıdır: bırakma grubunun ayrılmasıyla karbokasyon oluşumu (yavaş, hız belirleyici) ve ardından nükleofilin saldırısı (hızlı). Karbokasyonun ömrü ve stabilitesi reaksiyon hızını doğrudan yönetir. Karbokasyon stabilitesi üçüncül > ikincil > birincil > metil sıralamasını izler. Bu sıralama iki farklı ancak tamamlayıcı mekanizmayla açıklanır: Rezonans stabilizasyonu: Karbokasyon komşu p veya π sistemiyle konjuge olduğunda yük dağılır. Alil karbokasyonu ve benzil karbokasyonu bu kategorinin en çarpıcı örnekleridir. Formaldehit veya benzen halkası ile doğrudan komşu olan bir karbokasyon çok daha kararlıdır çünkü pozitif yük geniş bir orbitale dağıtılır. Hiperkonjugasyon: SN1 karbokasyon stabilizasyonunun daha az sezgisel ama eşit derecede önemli katkısı. Beta karbonların C-H sigma bağ orbitalleri, boş p orbitaliyle örtüşür ve elektron yoğunluğunu karbokasyona aktarır. Üçüncül karbokasyonun birincilden kararlı olmasının büyük bölümü hiperkonjugasyon kaynaklıdır: üç beta metil grubu, dokuz adet C-H sigması sağlar ve her biri boş p orbitiyle örtüşebilir. Solvoliz hız çalışmaları bu stabilizasyon hiyerarşisini sayısal olarak doğrular. İzopropil bromür birincil propil bromidrüne kıyasla çok daha hızlı iyonlaşır; tert-bütil sisteminde hız farkı daha da büyüktür. Hammett-style lineer serbest enerji ilişkileri, rezonans gruplarının karbokasyon stabilizasyonu üzerindeki etkisini σ+ parametresiyle ölçer. Bridgehead karbokasyonları bu nüansın sınır davranışını gösterir. Bredt kuralı, köprübaşı karbon çift bağ oluşturamayacağı konumlarda ne stabilizasyona ne de normal SN1 mekanizmasına izin verir. Bu nedenle norbornyl sistemi aşırı hızlı solvolizini "non-classical carbocation" (köprülenmiş karbokasyon) hipoteziyle açıklar; bu konu organik kimyanın en uzun süren tartışmalarından birine kaynaklık etmiştir.