Sepet örgüsü rattan bambu farkı, yalnızca malzeme görünümünü değil lif biyomekanikasını, işleme protokolünü ve uzun vadeli dayanıklılık parametrelerini kapsar. İki malzeme çoğunlukla birbirinin yerine kullanılabilirmiş gibi konumlandırılır; ancak fiziksel özellikleri yapısal uygulamalarda belirleyici ayrımlar yaratır. Rattan, Calamus ve Daemonorops cinslerine ait tırmanıcı palm türlerinden elde edilir. Enine kesiti tamamen dolu olup içten dışa kadar homojen lif yoğunluğu taşır; bu yapı esnekliğini ve eğilme kapasitesini açıklar. Rattan sapı, boyunca belirli mesafelerde buğum barındırmaz, liflerin kesintisiz paralel düzenlenişi uzun ve esnek şeritler elde edilmesini mümkün kılar. Sepet örgüsünde bu özellik, karmaşık eğrisel formları kırmadan bükerek oluşturmayı kolaylaştırır. Bambu ise bambusoideae familyasının içi boş, segmentli saplarından elde edilir. Segmentler arasındaki boğumlar malzemenin boyuna gerilme mukavemetini artırır; ancak bu yapı aynı zamanda bambuyu uzunlamasına çatlamaya daha yatkın kılar. Sepet örgüsü rattan bambu dayanıklılık karşılaştırmasında bambu, kuru koşullarda çok daha sert bir malzeme olup sertlik ve kırılganlık dengesinde rattan'ın tam karşı tarafında konumlanır. Nem absorbsiyonu her iki malzemenin de kritik zafiyetidir. Rattan aşırı nemde şişer ve kalıcı deformasyon riskine girer; bambu ise yüksek nem-kuru döngülerinde boyuna mikro çatlaklara eğilimlidir. Sepet örgüsünde yapısal dayanıklılık için her iki malzeme de balmumu veya selülozik yüzey kaplama ile korunmalıdır; bu koruma seyrelmeden önce birkaç yılda bir yenilenmelidir. İşleme açısından rattan buharda ıslatılarak rahatlıkla şekillendirilebilir; soğuyunca biçimini korur. Bambu şeritler ise enine eğilmede daha dirençlidir ve şekillendirilmeden önce daha uzun ıslatma süresi ve termal işlem gerektirir. Sepet örgüsü uygulamasında malzeme seçimini belirleyen birincil faktörler: istenen form karmaşıklığı, bitmiş ürünün nem maruziyeti ve beklenen mekanik yük dağılımıdır.