Dokuma tezgahı kurulumu, üretilecek kumaşın yapısal ve estetik özelliklerini doğrudan belirleyen teknik kararların alındığı aşamadır. Bu kararların merkezinde çözgü gerginliği ve tefe sıklığı (sett) bulunur; her ikisi de iplik özelliklerine ve hedef kumaş yapısına göre hesaplanması gereken bağımlı değişkenlerdir. Dokuma tezgahı kurulumunda çözgü gerginliği, atkının çözgü arasından geçirilmesi ve tefenin vurulması sırasında kumaşın tutarlı bir yüzey yoğunluğu oluşturabilmesi için gereken denge gerilimini ifade eder. Çok düşük gerginlik çözgü ipliklerinin atkı hareketi sırasında yer değiştirmesine ve desen bozulmalarına neden olurken; aşırı gerginlik iplik kopmasına ve kenar bozulmalarına yol açar. Gerginlik kontrolü, tezgah tipine bağlı olarak ağırlık, raylar ya da mandal sistemi aracılığıyla sağlanır. Tefe sıklığı (epi, ends per inch ya da epçm, ends per cm), birim uzunlukta kaç çözgü telinin yer aldığını tanımlar. Dokuma tezgahı kurulumunda tefe sıklığı hesaplama, ipliğin WPI (wraps per inch) değerinden türetilir. Genel kural olarak standart düz bezayağı dokuma için tefe sıklığı WPI değerinin yarısına eşitlenir; ancak bu oran desen türüne (satin, dimi vb.) ve istenen kumaş sıklığına göre ayarlanır. İplik tipinin tefe sıklığı üzerindeki etkisi göz ardı edilemez. Yüksek bükülmeli iplikler (high-twist yarn) düşük sıklıkta daha iyi performans gösterirken yumuşak bükülmeli iplikler daha sıkı bir kuruluma toleranslıdır. Dokuma tezgahı kurulumunda nem miktarı da iplik davranışını etkiler; doğal lifler (yün, linen) nemde şişerek tefe aralığını daraltır ve baskı artar. Praktik kurulum sürecinde çözgü masası ya da tambur makarası üzerinde eşit gerginlikte açılan her çözgü telinin gücek ve tarak arasındaki yolu doğru geçirilmesi, gerginlik dengesi açısından belirleyicidir. Tek bir hatalı geçiş, tüm çözgü düzleminde düzensizliğe yol açar; bu nedenle kurulum öncesinde çizimsel plan hazırlamak, özellikle karmaşık desen tasarımlarında süreci güvenli kılar.