Elma kararmasi oksidasyon konusu mutfakta başladı. Elmaları soydum, tabağa dizdim, birkaç dakika sonra baktım, kenarlarda kahverengi lekeler. Her zaman olur bu, hiç düşünmezdim. O gün aklıma takıldı: neden? Kısa bir araştırma yaptım. Elma hücrelerinin içinde polifenol adlı bileşikler ve polifenol oksidaz adlı enzim ayrı ayrı bulunuyor. Elma kesilince hücre duvarları yıkılıyor, bu iki şey bir araya geliyor ve havadaki oksijenle reaksiyon veriyor. Ortaya melanin benzeri kahverengi bileşikler çıkıyor. Elma kararmasi oksidasyon meselesini anladıktan sonra limon suyu testini denedim. Elmaları ikiye böldüm, birine limon suyu sürdüm, diğerini bıraktım. Limon sulu taraf çok daha yavaş karardı. Neden? Limon suyundaki C vitamini (askorbik asit) oksidasyonu yavaşlatıyordu. Bu küçük deneyin bende yarattığı his beklenmedik bir şeydi. Kimyayı soyut bir ders konusu olarak değil, elimin altında gerçekleşen bir süreç olarak gördüm. Mutfakta yemek yaparken her an kimya deneyi yapıyor gibiyim artık. Elma kararmasi oksidasyon örneği bana şunu öğretti: kimyasal reaksiyonlar laboratuvarda değil hayatın içinde oluyor. Sararan meyve, paslanan metal, yanan mum, hepsi kimya. Bunu görebilmek için sadece sormak yeterli: neden?