Web tasarım tipografi meselesini ciddiye almadan önce çok font kullanmak benim için özgürlük demekti. Her bölüm için ayrı bir yazı tipi; başlık için gotik, metin için sans-serif, alıntı için el yazısı, butonlar için geometrik. Zengin görünüyor diye düşündüm. Web tasarım tipografisi dersini bir müşterinin tepkisiyle aldım. 'Site güzel ama bir şeyler yanlış' dedi, ne olduğunu bilmeden. Ben de bilmiyordum o an. Sonra tasarım arkadaşıma gösterdim. 'Dört font var' dedi. 'Evet ve?' dedim. 'Ve bu kaos yaratıyor' dedi. Görmek için bakmak gerekiyordu. Dört farklı font dört farklı kişilik anlamına gelir. Okuyucu bu kişiliklerin arasında kaybolur. Web tasarım tipografisi tutarlılık ister; iki font yeterlidir, genellikle. O projede fontları ikiye indirdim: başlık için güçlü bir serif, metin için okunur bir sans-serif. Sonuç temiz ve profesyonel görünüyordu. Müşteri 'artık daha iyi' dedi, neden olduğunu hâlâ açıklayamadı. Çünkü iyi tipografi fark edilmez; kötü tipografi hissettir. Web tasarım tipografisinde font seçiminin ötesinde boyut da önemli. Mobilde metin çok küçük, masaüstünde çok büyük olabilir. Ölçek sistemi kurmak bu sorunu çözüyor. Fontlar karakter gibidir: az ve doğru seçilmiş olanlar konuşurken, çok seçilmiş olanlar bağırır ve hiçbiri duyulmaz.