Üç yıl önce sabah yataktan kalkarken ilk kez o sertliği hissettim. Bel bölgesinde donuk, ağır bir ağrıydı. "Uyku pozisyonundan olmuş" dedim ve unuttum. Ama unutmadı o beni. Haftalar geçtikçe her sabah aynı yerden başlıyordum, üstelik giderek daha uzun süre geçiyordu ağrının yumuşaması için. Kronik sırt ağrısı deneyim dediğimde, çoğu insanın aklına belki hafif bir rahatsızlık geliyor. Oysa kronik demek şu anlama geliyor: sabah kalktığında ağrıyı hesaba katarak plan yapmak. Oturmak mı, ayakta mı, araba mı, yürümek mi? Her şey ağrı etrafında şekilleniyor bir süre sonra. Bu hem fiziksel hem ruhsal bir yıpranma. Birinci yıl boyunca dört farklı doktora gittim. Fizik tedavi önerildi, egzersiz önerildi, dinlenme önerildi, bazen aynı anda biri diğerini çürütüyordu. MR sonuçlarımda hafif bir disk yıpranması vardı ama ağrımın boyutunu tam açıklayacak kadar ciddi değildi. "Yaşam tarzı kaynaklı" gibi bir değerlendirme yapıldı. Bu beni hem rahatlattı hem sinir etti. Nedenim yoktu ama çözümüm de net değildi. İkinci yılda bir fizyoterapist buldum, o yıl boyunca düzenli çalıştım. Kronik sırt ağrısı deneyim sürecimde bu en somut dönüm noktasıydı. Egzersizler mekanik görünüyordu başta ama tutarlılık fark yarattı. Gövde kaslarını güçlendirme, pelvis hizalaması, nefes egzersizleri... Bunları haftada üç kez yapıyordum. Bazen ağrı artıyor gibi hissettim, bazen hayal kırıklığıyla duraksadım. Üçüncü yıla geldiğimde ağrı sıfıra inmemişti ama yüzde elli azalmıştı. Bu rakamı nasıl hesapladım? Kendi ağrı günlüğümden. Bir deftere not tutuyordum: sabah sertlik süresi, gün içi kötü anlara, akşam rahatlık düzeyi. Garip geldi başta ama bu kayıtlar bana hangi egzersizlerin, hangi uyku pozisyonunun, hangi hareketin işe yaradığını gösterdi. Masa başında çalışmak en büyük tetikleyicimdi. Sandalye yüksekliğini ayarladım, monitörü yükselttim, her kırk beş dakikada bir kalkmaya başladım. Küçük değişiklikler büyük fark yarattı. Hâlâ zor sabahlar oluyor. Uzun araba yolculukları sonrası berbat hissediyorum. Ama artık ne yapacağımı biliyorum; pasif olmak yerine aktif tepki veriyorum. Kronik sırt ağrısı deneyim bana şunu öğretti: Uzun süren bir acıyla yaşarken en büyük tehlike pes etmek değil, normalleştirmek. Ağrıyı hayatımın bir parçası olarak kabul etmek yerine onu bir bilgi kaynağı olarak görmeyi öğrendim. Bedenimi dinliyorum artık, eskisinden çok daha dikkatli.
