Flüt nefes tekniği sorunu altı ay boyunca beni yordu. Enstrümanı seviyordum, ses çıkartmayı öğrenmiştim; ama uzun cümlelerde nefesim bitiyor, ya cümle yarıda kesiliyor ya da ses incelerek kayboluyor. Arkadaşlarım benden önce başlamıştı ve onlarda bu sorun yoktu. Flüt nefes tekniği sorunun nedeni, hoca tarafından teşhis edildi. Diyaframı kullanmıyor, sadece göğüs nefesi alıyordum. Bu yüzden nefes rezervim kısaydı ve her solunum yüzeysel kalıyordu. Flüt çalarken nefes gücü için diyafram şarttı. Diyafram nefesini öğrenmek benim için ayrı bir süreç oldu. Şarkı söyleme egzersizleri, yatarken karına el koyup nefes alma çalışmaları, nefes tutma egzersizleri. Bunları flüt çalmadan önce her gün yirmi dakika yaptım. Flüt nefes tekniği sadece üflemekle değil, bedenin nefesi nasıl taşıdığıyla ilgili. İkinci ay sonunda fark ettim: uzun cümleler bitiyor ama nefes bitmiyor. Üçüncü ayda kontrol gelmeye başladı; nereye nefes alacağımı, ne kadarını kullanacağımı duyumsamaya başladım. Flüt nefes tekniği birden kazanılmıyor; yavaş yavaş inşa ediliyor. Altı ay sonunda, başlarken imkânsız gelen cümleleri rahatça tamamlayabiliyordum. Bu ilerleme bana şunu öğretti: teknik bir sorun yaşadığınızda, enstrümanın dışında da bakmak gerekiyor. Beden mekanik, önce bedeni anlamak şart.