Animasyonun 12 ilkesi hakkında adını duymuştum. "Disney'in ilkeleri" diye geçiyordu kaynaklarda. Okumayı hep erteledim, teorik, akademik geliyordu. Bir gün bir animasyonu incelerken bir şey dikkatimi çekti: karakter zıplayınca biraz ezilip sonra açılıyordu, havadayken biraz uzayıp sonra normal boyutuna dönüyordu. Bunu nasıl yapıyorlardı? Arama yaptım: squash and stretch, animasyonun 12 ilkesinin birincisi. Animasyonun 12 ilkesi kapısından girince çıkmak istemedim. Squash and stretch, anticipation, staging, follow through, her birini okuduğumda daha önce fark etmeden izlediğim şeylerin adını öğreniyordum. Anticipation ilkesi beni en çok etkiledi. Bir karakter zıplamadan önce önce çömelmeli, bir kılıç vuruşu yapmadan önce geri çekilmeli. Bu olmadan hareket inandırıcı gelmiyor. Bunu bilmeden de hissediyorsunuz ama adını bilmek, onu kasıtlı yapmanızı sağlıyor. Animasyonun 12 ilkesi çerçevesinde eski animasyonlarıma baktım. Squash-stretch yok, anticipation yok. Hareketler mekanik, nedensel zincir kopuk. Her hatamı gördüm, ama şimdi neyi düzeltmem gerektiğini de görüyordum. Bir tekniği öğrenmek ile teorisini anlamak farklı şeyler. Animasyonun 12 ilkesi bana tekniği teoriye bağlamayı öğretti. Artık körü körüne uygulamak yerine neden yaptığımı bilerek yapıyorum.