Grotowski yoksul tiyatro kavramı, 1968'de yayımlanan „Towards a Poor Theatre\" manifestosunda sistematik biçimde ortaya konulmuştur. Bu yaklaşım, tiyatronun diğer sanat formlarından, özellikle sinema ve televizyondan, ödünç aldığı tüm spektaküler unsurları (ışık, ses, kostüm, dekor) ayıklayarak oyuncu ile seyirci arasındaki saf ilişkiye ulaşmayı hedefler.\n\nGrotowski yoksul tiyatronun teknik ekseni, oyuncu bedeninin hem araç hem de metni oluşturan enstrüman olduğu tezine dayanır. Bu anlayışta oyuncu eğitimi, beden bloklarını (kas gerilimlerini, refleks engellerini) aşıp bedenin tam şeffaflığına ulaşmayı amaçlar. Grotowski bu süreci „via negativa\", ne olduğunu değil ne olmadığını bulmak, olarak tanımlar; bu bir birikim değil arındırma sürecidir.\n\nPlastik jestin ve vokal rezonansın Grotowski metodolojisindeki yeri spesifiktir. Ses çalışmasında rezonans boşluklarının (göğüs, kafa, burun, göğüs arka) bilinçli aktivasyonu ve her oyuncunun kendine özgü vokal partitürünü geliştirmesi temel eğitim bileşenleridir. Beden çalışmasında ise doğrudan teatral gösteri amacıyla tasarlanmış Grotowski yoksul tiyatro egzersizleri, yoga, akrobasi ve dans unsurlarını dekonstrükte eden hibrit formlar, oyuncunun kronik kas kalıplarını değiştirmeyi hedefler.\n\nGrotowski'nin mirasının çağdaş performans eğitimine etkisi doğrusal değildir. Fiziksel tiyatro, performer training ve devising metodolojileri bu etkiyi farklı biçimlerde içselleştirmiştir. Performans teorisi alanında ise bedenin mevcudiyeti (presence) sorusu, Grotowski'nin çalışmasına sürekli dönen bir referans noktası olarak kalmaya devam etmektedir.