Matematik başarısı hissi benim için uzun süre sadece bir hayal olarak kaldı. Matematiği severdim ama sınavlarda bir türlü tam notu tutturamıyordum. Küçük hesap hataları, aceleyle atlanan adımlar, panikle yazılan yanlış işaretler. O sınav farklıydı. Daha çok uyudum öncesinde, daha sakin girdim. Soruları gördüm, bildim. Adım adım yazdım, aceleyle değil. Kontrol ettim. Teslim ettim. Notlar açıklandığında matematik başarısı hissi gerçek oldu. 100. Tam puan. İlk saniye inanamadım. Listeye iki kere baktım, sonra üçe. O his garip bir şeydi. Mutluluk vardı ama sadece not için değil. Şunu fark ettim: uzun süredir benim hakkımda bir kanaatim vardı, "matematikte pek iyi değilim." Bu kanaat o anda kırıldı. 100 alan biri değilim diye düşünürdüm. Ama almıştım. Mathematics başarısı hissi tek başına bir numara olarak anlamlı değil. Ama öz algımı sarstığı için bu not bende izler bıraktı. Zayıf olduğunu sandığınız bir alanda tam puan almak "zayıflık" etiketini gevşetiyor. Sonraki sınavlarda tekrar edemesem de bir şeyi artık biliyordum: yapabilirim. Ve bu bilgi, o tek bir not kadar güçlüydü.