Değiştirilebilir lens kullanan kameralar, lens takılıp çıkarılırken görüntü sensörüne toz partikülü konabilir. Bu partiküller özellikle diyafram küçüldüğünde, f/8 ve üzeri değerlerde, görüntüde belirgin koyu leke olarak belirir. Sensör toz haritası oluşturmak, bu lekelerin konumunu sistematik biçimde tespit edip toplu düzeltme yapmayı mümkün kılar. Sensör toz haritası yaratmanın standart yöntemi şöyledir: f/16-f/22 arasında küçük bir diyaframla düzgün renkte açık bir yüzey, beyaz duvar veya gökyüzü, çekilir. Görüntü kasıtlı olarak dengeden mahrum bırakılarak (defocus) toz noktaları yumuşatılır ve konumları netleştirilir. Elde edilen bu referans görüntü, sensör toz haritası olarak işlenip toplu uygulama için hazır hale getirilir. Spot removal otomasyonu bu haritayı çok sayıda görüntüye uygulamak için kullanılır. Fotoğraf işleme yazılımları toz haritası verilerini bir profil dosyası olarak kaydedebilir ve toplu aktarım (batch sync) sırasında tüm oturumun görüntülerine bu profil otomatik uygulanır. Bu yöntem özellikle manzara çekimlerinde veya stüdyo oturumlarında, toz konumunun gün boyunca sabit kaldığı durumlarda, zaman tasarrufu sağlar. Toz haritasının sınırını belirtmek de gerekir: sensör toz haritası yalnızca statik toz partikülleri için güvenilirdir. Çekim sırasında hareket eden partiküller veya farklı diyafram değerlerinde optik konumun değişmesi harita sapmasına yol açabilir. Bu yüzden uzun oturumlarda, özellikle outdoor çekimlerde, periyodik spot kontrol önerilir. İleri düzey otomasyonda ise makine öğrenmesi tabanlı algoritmalar devreye girer. Örüntü tanıma katmanları, renk bilgisi ve yerel kontrast analizi kombinasyonuyla toz lekelerini nesne içeriğinden, gerçek koyu alanlar, ayırt edebilir; böylece yanlış pozitif (false positive) oranı minimize edilir. Bu yaklaşım, sensör toz haritası yönteminin elle işaretlemeye kıyasla çok daha hızlı çalışmasını ve karmaşık arka planlarda da güvenilir kalmasını sağlar.