Ahşap oyma teknikleri içinde kabartma (relief carving) ve gömme (incised/intaglio) oyma, hem kullanılan keski geometrisi hem de tahta damarıyla ilişki açısından birbirinden belirgin biçimde ayrışan yaklaşımları temsil eder. Kabartma oymada figür ya da motif, arka plan yüzeyi alçaltılarak ön plana çıkarılır; oyma hareketi yüzeyden aşağıya doğru gerçekleşir ve desen zeminin üzerinde kalır. Bu teknikteki keski açısı seçimi, ahşap oyma teknikleri pratiğinde iki etkeni dengeler: kesici kenar ile tahta yüzeyi arasındaki bevel açısı ile kesici kenarın lif yönüyle kurduğu ilişki. Düz keski (bench chisel) için 20-25 derece bevel açısı yumuşak ağaçlarda tercih edilirken 25-30 derece daha sert ağaçlar için uygundur. Gömme oymada ise desen yüzeyden aşağıya kazıma ya da kesme hareketiyle işlenir; figür zemin düzleminin altında kalır. Bu teknikte V-keski (veiner) ve U-keski (gouge) kesici geometri seçenekleri arasında öne çıkar. V-keskin açısı (genellikle 45, 60 ya da 90 derece) çizgi inceliğini ve derinliğini belirlerken; U-keskin boyutu ve kavis yarıçapı oyulan oluk profilini şekillendirir. Ahşap oyma teknikleri açısından tahta damarı (grain direction) hem keski açısını hem de kesme yönünü etkiler. Damar yönünde (with the grain) kesme, liflerin birbiriyle desteklendiği bir yüzey verir; karşı damar yönünde (against the grain) kesme ise lif kopmalarına ve pürüzlü yüzeylere yol açar. Helikal damar örüntüsü gösteren ağaç türlerinde (kiraz, karaağaç) yön tespiti daha güçleşir ve küçük test kesilerinin rehberliğine ihtiyaç duyulur. Profesyonel ahşap oyma teknikleri pratiğinde keski keskinliği, açı seçiminden daha belirleyici olabilir. Keskinliği azalmış bir keski, kullanıcıyı daha fazla baskı uygulamaya zorlar; bu durum kontrol kaybını ve tahta yüzeyinde istenmeyen çizilmeleri beraberinde getirir. Özellikle sert ağaçlarla çalışırken düzenli bileme ve deri-üzeri düzeltme (stropping), kesme kalitesini doğrudan korur.