E1 E2 eliminasyon karşılaştırması, organik kimyada mekanizma seçimini belirleyen faktörlerin anlaşılması için kilit bir egzersizdir. Her iki yolak da alken üretir; ancak kinetik, regio-selektiflik ve stereoselektiflik açısından belirgin farklılıklar sergilerler. E1, iki basamaklı bir mekanizmadır: yavaş iyonizasyon adımında karbokasyon oluşur, ardından hızlı proton kaybıyla alken meydana gelir. E2 ise tek adımlı, bimolekülerdür: baz, beta protonunu çekerken bırakma grubu aynı anda ayrılır. Substrat yapısı açısından: üçüncül substratlar hem SN1 hem E1 yoluna açıktır çünkü üçüncül karbokasyon yeterince stabildir. İkincil substratlar da E1/SN1 yoluna girebilir ama E2'ye yarışmalı yatkınlık gösterir. Birincil substratlarda E1 pratikte gözlemlenmez; oluşacak birincil karbokasyon çok kararsızdır. Baz konsantrasyonu ve gücü: E1 E2 eliminasyon karşılaştırması açısından en belirleyici değişken burasıdır. E2 ikinci dereceden kinetik gerektirir: baza göre birinci, substrata göre birinci. Baz konsantrasyonu düşürüldüğünde E1 oranı artar; yüksek konsantrasyonlu güçlü baz E2'yi domine eder. Zayıf bir baz (su, alkoller) E1 veya SN1'i tercih eder. Sıcaklık etkisi: Yüksek sıcaklık eliminasyonu (E1, E2) nükleofilik sübstitüsyona (SN1, SN2) karşı destekler. Entropi argümanı şudur: eliminasyon reaksiyonunun geçiş durumu geniş bir ΔS‡ içerir; ürün olarak oluşan alken + ayrılan grup daha fazla entropi sağlar. Regioselektiflik: Hem E1 hem de E2 Zaitsev kuralını izler ama dereceleri farklıdır. E1'de karbokasyon ara ürünü oluştuktan sonra en kararlı alkeni verecek beta proton tercihli kopar; bu Zaitsev ürününü verme eğilimini artırır. E2'de hacimli baz Hofmann ürününü (daha az sübstitüe alken) tercih eder. Stereoselektiflik: E2 anti periplanar geometri gerektirdiğinden stereoselektiftir; ürünün geometrisi substrat konformasyonundan tahmin edilebilir. E1'de karbokasyon düzlemseldir ve nükleofilin veya proton kaybının her iki yüzünden gerçekleşebileceğinden stereoselektiflik zayıftır.