Commedia dell'arte maskeleri, hem dramatik tip sınıflandırmasının görsel şifresi hem de oyuncunun beden dili üzerinde doğrudan baskı uygulayan bir teknik araçtır. 16. yüzyıl İtalya'sından günümüze uzanan bu form, dramaturgik sözleşmesini büyük ölçüde maske sistemi üzerinden inşa etmiştir. Commedia dell'arte maskeleri işlevsel düzeyde iki kategoriyi kapsar: tam (full mask) ve yarım (half mask). Arlecchino, Pantalone ve Dottore gibi karakterler yarım maske kullanır, çene ve ağız açık kalır, çünkü söz performansın önemli bir bileşenidir. Tam maskeler ise sözsüz veya minimal konuşma gerektiren karakterlere ya da belirli dramatik ritüellere aittir. Maske takıldığında oyuncunun yüz kasları devre dışı kalır; bu durum expresiviteyi bütünüyle bedene taşır. Commedia dell'arte maskeleri beden dili kodlamasını zorunlu kılar çünkü seyirci duyguyu artık yüzden değil postürden, ağırlık dağılımından ve hareket ritminden okur. Arlecchino'nun çukur duruşu ve ani yön değişimleri, Pantalone'nin öne eğik, şüpheci gövde pozu ve Dottore'nin şişirilmiş göğüs kasılması, her tipin beden gramerini oluşturur. Bu gramer kodlanmış olduğundan kültürel bir sözleşmeye dayanır: seyirci tipi ilk bakışta tanır. Çağdaş fiziksel tiyatro eğitiminde commedia dell'arte maskeleri pedagojik bir araç olarak yaygın biçimde kullanılmaktadır. Jacques Lecoq'un Paris okulu bu mirası sistematik biçimde aktarmış; maske çalışması, oyuncunun kendi beden farkındalığını geliştirmek için ayna olmayan bir geri bildirim mekanizması olarak işlev görür.