Bir Cumartesi sabahı, kahvemi aldım, bilgisayarımın önüne oturdum ve "bugün yapacağım" dedim. İlk Linux deneyimim böyle başladı, planlı, heyecanlı ve tamamen kontrolsüz. Kurulum başlangıçta düzgün gidiyordu. Seçenekleri tıklıyordum, bölümlendirme ekranına gelene kadar her şey güzeldi. Orada durdum. Ekranda bir sürü teknik terim, rakam ve uyarı mesajı vardı. Yanlış bir şeye tıklarsam tüm dosyalarımı kaybedebileceğimi fark ettiğimde kalbim hızlandı. Geri tuşuna bastım, on dakika boyunca ekrana baktım. Bir forumdan yardım aldım, adım adım ilerlemeye çalıştım. Kurulum tamamlandığında bilgisayar yeniden başladı ve siyah bir ekrana düştüm. Komut satırı bekliyordu. O an anladım ki bu sefer hiçbir şey otomatik çalışmayacak, her şeyi kendim öğrenmem gerekecek. İlk Linux deneyimim sırasında en büyük paniği wi-fi adaptörümün tanınmadığını fark ettiğimde yaşadım. İnternet yoktu, yani çözümü internette arayamıyordum. Telefonu yanıma aldım, bir yandan ekranda komutları denerken bir yandan küçük ekranda araştırma yaptım. O gece iki saat sadece wi-fi için uğraştım. Ama bir şey oldu o süreçte. Her çözdüğüm sorun bana küçük bir zafer hissi veriyordu. Terminale yazdığım komut işe yaradığında, sanki bir şifreyi çözmüş gibi hissediyordum. İlk Linux deneyimim bana bir şey öğretti: Bilgisayarı sadece kullanan değil, anlayan biri olmak çok farklı bir his. Haftalar geçti, sistemi tanıdım. Özelleştirdim, oynadım, kırdım ve onardım. Birkaç kez baştan kurdum. Her seferinde daha hızlı, daha özgüvenli. İlk Linux deneyimimden bugüne, artık o siyah ekran beni korkutmuyor, aksine, bir şeyler çözebileceğimi bilmenin verdiği güvenle açılıyor önümde.
