Animasyon yeniden yapım eleştirisi, büyük stüdyoların klasik animasyonları canlı aksiyon veya yeni animasyon formatında yeniden üretme trendinin yarattığı tartışmayı kapsar. Bu yeniden yapımların önemli bir bölümü izleyici kitlesinden hayal kırıklığı tepkisi almaktadır. Neden? Animasyon yeniden yapım eleştirisinin ilk hedefi nostalji sömürüsüdür. Klasik animasyonlar nesiller için duygusal referans noktasıdır. Yeni bir yapım bu duygusal bağ sayesinde önceden garanti edilmiş bir izleyici kitlesine sahiptir. Fakat bu duygusal bağ aynı zamanda büyük bir risk yaratır: izleyici karşılaştırma yapacak ve orijinale olan bağlılığı yeni yapıma karşı eleştirel bir tutum oluşturacaktır. İkinci sorun sanat yönüdür. Orijinal animasyonların stilistik dili, o dönemin teknolojisi ve estetik anlayışıyla oluştu. Yeniden yapımlar çoğunlukla bu dili modernize eder, daha gerçekçi, daha ayrıntılı, daha parlak. Fakat izleyici için bu modernleşme orijinalin duygusal tonunu değiştirir. Gerçekçi yüz hatları bazen absürt espriyi veya abartılı duygu ifadesini taşıyamaz. Animasyon yeniden yapım eleştirisinin üçüncü boyutu içerik dönüşümüdür. Orijinal hikâyede değişiklik yapılması bazen haklı gerekçelerle, dönemin sorunlu temsillerini güncellemek için, yapılır. Fakat bu değişiklikler orijinalin anlatı mantığını bozduğunda veya sevilen karakterleri tanınmaz kıldığında hayal kırıklığı kaçınılmaz hâle gelir. Daha iyi bir yeniden yapım anlayışı için şu soru sorulabilir: bu hikâye yeni bir formatla gerçekten yeni bir şey sunuyor mu, yoksa sadece tanıdık bir isim mimarisinden mi yararlanıyor? Yaratıcı yeniden yorumlama ile marka sömürüsü arasındaki bu fark, sonucun kalitesini büyük ölçüde belirler.