O sabahı hiç unutmayacağım. Doktorun yüzündeki ifadeyi, elindeki kağıdı, odadaki sessizliği. "Tip 2 diyabet" dedi. Otuz sekiz yaşındaydım ve o ana kadar kendimi gayet sağlıklı biri olarak görüyordum. Diyabet teşhisi deneyim olarak tanımlayabileceğim şey, aslında sadece bir tıbbi sonuç değil; hayatıma bakan açımı kökten değiştiren bir dönüm noktasıydı. İlk haftalarda ne yapacağımı bilemedim. Kafam karışıktı, korkmuştum. İnternette arama yaptıkça daha da karamsarlaştım. "Ömür boyu ilaç mı? Şeker yiyemeyecek miyim artık?" Sorular birikiyor, cevaplar azalıyordu. Eşim yanımda olmasa belki o dönemden çıkamazdım. Ama en büyük dönüm noktası, paniği bir kenara bırakıp öğrenmeye karar verdiğim andı. Bir diyetisyenle çalışmaya başladım. İlk görüşmede bana "Şekeri hayatınızdan çıkarmak zorunda değilsiniz, ama ne yediğinizi anlamak zorundasınız" dedi. O cümle çok şeyi değiştirdi. Kan şekerimi ölçmeyi öğrendim. Hangi yiyeceklerin değerimi nasıl etkilediğini gözlemlemeye başladım. Pirinç pilavı mı, bulgur mu? Beyaz ekmek mi, tam buğday mı? Her şey bir deneye dönüştü. Diyabet teşhisi deneyim bağlamında en zorlu yanı sosyal hayat oldu. Davet yemekleri, iş toplantıları, aile sofraları... Her sofrada farklı seçimler yapmak, bazen açıklamak zorunda kalmak. "Neden yemiyorsun?" sorularına nazikçe yanıt vermek. Utanma değil ama bir bitkinlik vardı bu süreçte. Üç ay sonra kontrol sonuçlarım geldi. Değerlerim düşmüştü. Küçük bir zafer gibiydi bu; doktor şaşırmış görünüyordu. "Ne yaptınız?" diye sordu. Yürüdüm, dedim. Her gün otuz dakika. Ve ne yediğimi izledim. Basit ama tutarlı. Şimdi teşhisin üzerinden iki yıl geçti. Diyabetim kaybolmadı, o bir gerçek. Ama onunla yaşamayı öğrendim. Kan şekerimi artık panikle değil merakla takip ediyorum. Kötü bir gün olunca kendimi yargılamak yerine neden öyle olduğunu anlamaya çalışıyorum. Bu, belki de diyabet teşhisi deneyim sürecinin bana öğrettiği en büyük şey: Mükemmeliyetçilik değil, sürdürülebilirlik. Hâlâ zor günler oluyor. Yorgun olduğumda ya da stres altındayken değerlerim bozuluyor. Ama artık bu değişimleri bir yenilgi olarak görmüyorum. Sadece bir sinyal, dinlemem gereken bir mesaj. Bedenimle bu kadar konuştuğum, bu kadar yakından tanıdığım bir dönem olmamıştı hayatımda. Tuhaf bir şekilde, bu teşhis beni kendimle daha dürüst olmaya itti.
