2D 3D animasyon karşılaştırma yapıldığında, tercih meselesinin sanıldığı kadar basit olmadığı görülür. Her iki teknik de farklı güçlü yanları ve sınırlılıklarıyla kendine özgü bir estetik dil taşır. 2D animasyon, düz çizgiler ve renkli yüzeylerle oluşturulur. El çizimi ya da dijital vektör araçlarıyla üretilen bu teknik, görsel anlatıda sembolik bir özgürlük sunar. Karakter tasarımı belirgin siluetler üzerine kurulur, hareket akıcılığı karede karede kontrol edilir. Prodüksiyon süreci, 3D'ye kıyasla daha az hesaplama gücü ister; küçük ekipler için erişilebilir bir seçenektir. Retro estetiği ve sanatsal derinliğiyle stüdyo animasyonlarında uzun yıllar boyunca egemen olmuştur. 3D animasyon ise üç boyutlu modeller, ışıklandırma simülasyonu ve render süreçleri üzerine kuruludur. Nesnelerin hacim duygusu, gölge-ışık etkileşimi ve gerçekçi yüzey dokuları bu tekniğin belirgin avantajlarıdır. Özellikle aksiyon sahnelerinde kamera serbestisi, 2D'de elde edilmesi çok güç açılar sağlar. Ancak karakter animasyonu ciddi teknik uzmanlık ister; "uncanny valley" tuzağına düşme riski gerçekçilik peşinde koşan projelerde baş gösterebilir. 2D 3D animasyon karşılaştırma açısından maliyet boyutuna bakıldığında tablo daha net hale gelir. 2D animasyonun başlangıç maliyeti genellikle düşüktür; ancak detay arttıkça emek yoğunluğu hızla artar. 3D animasyonda ise yüksek kurulum maliyeti (modelleme, rigging, render çiftliği) sonraki sahnelerde yeniden kullanılabilirlik sayesinde uzun projeler için ekonomik bir avantaja dönüşebilir. Anlatı tarzı da teknik seçimini doğrudan etkiler. Duygusal, sembolik ya da soyut bir hikâye anlatmak isteyenler çoğunlukla 2D'nin grafiksel stilizasyonunu tercih eder. Fizik simülasyonu, mimari görselleştirme ya da gerçekçi ortam tasarımı gerektiren projelerde ise 3D açık farkla öne geçer. Karakter animasyonu performansı açısından 2D 3D animasyon karşılaştırma yapıldığında, 2D'nin abartılı ifade biçimlerinde (squash-and-stretch, smear frames) daha özgür bir alan sunduğu görülür. 3D ise motion capture ile birleştiğinde oyunculuk performansına yakın bir gerçekçilik üretir. İki teknik birbirinin rakibi değil, tamamlayıcısıdır. Hibrit projeler, her iki tekniğin güçlü yanlarını bir arada kullanarak çarpıcı sonuçlar elde edebilir. Teknik seçimi nihayetinde anlatının ihtiyaçlarına, bütçeye ve hedef kitleye göre şekillenir.
