Bir dönem her ay karta yükleniyordum, hesap kesiminde asgari ödemeyi geçip geçemeyeceğimi merak ediyordum. Kredi kartı borcu çözümü diye bir şey aradığımda internet bana çoğunlukla genel tavsiyeler veriyordu; ama ben somut bir çıkış yolu istiyordum. Kendi bulduğum yolu paylaşmak istedim çünkü o dönemde "başkası da aynı durumda mıdır" diye çok düşündüm. Her şey bir günde olmuş gibi görünmüyor geriye baktığımda. Üç kart vardı elimde, her birinin limiti dolu sayılırdı. Ayın başında birine ödeme yapıyordum, ayın ortasında öbüründen harcıyordum. Döngü kendi kendini besliyor, hiçbir zaman gerçek anlamda kapanmıyordu. Bir hesap yaptım: sadece faiz olarak aylık 2.400 TL ödüyordum. Yani çalışarak kazandığım paranın önemli bir kısmı faize gidiyordu, asla anapara azalmıyordu. Kredi kartı borcu çözümü için araştırdıklarımın en çok işime yarayanı borç konsolidasyonuydu. Üç kartın bakiyelerini tek bir yapılandırılmış krediye çekmeyi başardım. Faiz oranı biraz daha düşük oldu ve aylık sabit bir rakam ödemeye başladım. Bu sayede "bu ay ne kadar ödeyeceğimi bilmiyorum" anksiyetesinden kurtuldum. Rakam belliydi, tarih belliydi. Ama asıl değişim alışkanlıklarımda oldu. Kartlardan birini tamamen kapattım; diğerini çok düşük bir limit ile sadece fatura ödemeleri için aktif tutmaya devam ettim. Fiziksel olarak kartı kesmek garip bir his verdi, hem kayıp hem de özgürleşme hissi aynı anda. Böyle bir şey yaşamak lazım ki anlayasınız. Harcama takibini o dönemde başlattım. Telefonuma basit bir tablo kurdum, her harcamayı günü gününe kaydettim. İlk ay sonunda çok şaşırdım: düşündüğümden çok daha fazla anlamsız harcama vardı. Dışarıda içtiğim kahveler, abonelikler, anlık alışverişler. Hepsini değil ama önemli bir kısmını kestim. Süreçte en çok zorlandığım şey sosyal baskıydı. Arkadaşlar bir yere gidecek, bir şeyler yapacak; ama benim "param yok" demem onlara garip geliyordu. Açıklamak zorunda da hissetmiyordum kendimi. "Bu ay biraz kısıtlıyım" demek yeterliydi. Zamanla anlayan ve saygı duyan insanları ayırt ettim etmediklerinden. On dört ay sonra konsolidasyon kredisi bitti. O noktada kredi kartı borcu çözümü meselesinde gerçekten bir sayfa kapandı. Şimdi kartı sadece çok gerekli durumlarda, her zaman tam ödemeli kullanıyorum. Bakiyeyi hiçbir şekilde bir sonraki aya taşımıyorum. Bu alışkanlığı edinmek, bakiyeyi ödemekten çok daha zor görünmüştü başta; ama alıştım.