Dokuma örgü yapısı, çözgü ve atkı ipliklerinin birbirini geçme düzenini tanımlar ve kumaşın mekanik, estetik ile fonksiyonel özelliklerini köklü biçimde belirler. Üç temel desen raporu olan bezayağı, dimi ve saten farklı uygulama alanlarının gereksinimlerine yanıt verecek şekilde tasarlanmıştır. Bezayağı (plain weave), her çözgü ve atkı ipliğinin birbiri ardına sırayla geçme hareketiyle oluşturulur; 1/1 olarak da ifade edilir. Dokuma örgü yapıları arasında en yüksek bağlantı noktası yoğunluğunu bu desen sağlar; bu da en sağlam, en boyutsal kararlı ve nispeten en az uzayan dokuyu ortaya çıkarır. Pamuk perkal, muslin ve broderilerin büyük bölümü bezayağı temelindedir. Dimi (twill weave) dokuma örgü yapısında atkı veya çözgü iplikleri birden fazla ipliği atlayarak köşegen yönelimli bir görsel desen oluşturur. 2/1, 2/2 veya 3/1 gibi ifadelerle karakterize edilen dimi dokunun öne çıkan özellikleri diyagonal iz (twill line), bezayağıya kıyasla daha yumuşak tuşe ve daha yüksek dökümlülüktür. Denim, gabardin ve terylene gibi ağır giyim kumaşlarında bu yapı yaygın biçimde kullanılır. Saten (satin/sateen weave) ise dokuma örgü yapısı içinde en uzun atlama mesafelerini kullanan desendir; atkı (sateen) veya çözgü (satin) ipliklerinin uzun mesafelerde diğer ipliği atlaması yüzey parlaklığını ve kaygan tutumunu yaratan başlıca mekanizmadır. Bağlantı noktalarının azlığı yüzey ışık yansımasını artırır ancak aşınma direncini ve boyutsal stabiliteyi düşürür. Formalite gerektiren giysilik kumaşlar ve döşemelik uygulamalar bu yapıyı benimser. Üç desen tipini yalnızca görünüm üzerinden değil mekanik test verileriyle karşılaştırmak, kumaş seçimini nesnel temele oturtmak açısından zorunludur.