Elektromotor verimlilik kayıp analizi, her kayıp bileşeninin ayrı ayrı nicelleştirilmesini gerektirir. Toplam kayıplar P_kayıp = P_bakır + P_demir + P_mekanik + P_stray şeklinde yazılır ve verim η = P_çıkış / (P_çıkış + P_kayıp) ile tanımlanır. Bakır kayıpları (Joule ısıl kayıplar), P_Cu = I² · R ifadesine uyar ve yük akımının karesiyle orantılı büyür. Sargı direnci R, sıcaklıkla doğrusal artar: R(T) = R_20 · (1 + α · (T - 20)). Bakır için α ≈ 0,00393 /°C olduğundan 120°C çalışma sıcaklığında direnç oda sıcaklığına göre yaklaşık %39 yükselir. Bu, nominal yük bakır kaybının ısıl denge sıcaklığını belirleyen öz-güçlendiren bir döngü oluşturduğunu gösterir. Demir kayıpları (çekirdek kayıpları), histerezis ve eddy akım bileşenlerinden oluşur. Steinmetz denklemi P_Fe = k_h · f · B^α + k_e · f² · B² bileşenlerini birleştirir. Yüksek frekanslı çalışmada eddy akım bileşeni f² ile arttığından elektromotor verimlilik kayıp analizi açısından laminasyon kalınlığının seçimi kritik önem taşır. 0,35 mm laminasyondan 0,20 mm'ye geçiş, 400 Hz üzerinde demir kayıplarını %40-50 düşürebilir. Mekanik kayıplar, rulmanlardaki sürtünme ve fan/soğutma kayıplarını kapsar. Rulman sürtünme kaybı yük bağımlı (radyal ve aksiyel kuvvetler) ve hız bağımlı (viskoz sürtünme) bileşenlerden oluşur; ISO/TR 14179 bu hesapları standartlaştırır. Stray yük kayıpları ise harmonik manyetik alanların yol açtığı ve doğrudan ölçülmesi güç olan dağınık kayıplardır; IEC 60034-2-1'e göre belirlenen standart test yöntemiyle dolaylı çıkarım yoluyla hesaplanır.