Sanat eseri restorasyon bütçe sorunu, kültürel mirasın korunmasında en az görünür ama en belirleyici değişkenlerden biri. Yeni eser alımları, mekân genişlemeleri ve büyük sergiler için kaynak bulunan kurumlar, mevcut koleksiyonun bakım ve onarım maliyetlerini kronik biçimde erteliyor. Bu ertelemenin sonucu, uzun vadede geri alınamaz kayıplar. Sanat eseri restorasyon bütçesi neden öncelik listesinde alt sıralarda kalıyor? Birkaç dinamik bir arada çalışıyor. Restorasyon çalışmaları kamuoyuna görünür değil; bir eserin korunması için yıllarca süren teknik müdahale, büyük bağışçıları motive eden görsel geri dönüşü sağlamıyor. Kurumlar yeni projeler etrafında bağış toplama konusunda daha başarılı; bakım maliyetleri için ise tekrarlayan kaynak yaratmak zorlaşıyor. Çözüm yaklaşımları var ve uygulanabilir. Koleksiyonun büyüme hızıyla orantılı restorasyon fon ayrımı, kurumsal politika olarak zorunlu hâle getirilebilir. Kültür bakanlıklarının sanat eseri restorasyon bütçesi için performans hedefi belirlemesi ve bu hedefe uyumu izlemesi, yapısal bir mekanizma oluşturabilir. Eser bağışlarını kabul eden kurumların uzun vadeli bakım kapasitesini belgelemeleri de bu sorunun önüne geçmenin önemli adımı.