Kaynak iç dış eleştiri yöntemi, tarih araştırmalarında belge analizi için çift eksenli klasik metodoloji çerçevesini oluşturur. Her iki eleştiri de birbirinden farklı sorular sorar ve birbirini tamamlayan bulgular üretir. Dış eleştiri (external criticism), belgenin otantikliği ve bütünlüğüyle ilgilidir. Belge gerçekten iddia ettiği zamandan, kişiden ve yerden mi geliyor? Tahrif ya da sahtecilik izi var mı? Fiziksel özellikler, kağıt kalitesi, mürekkep bileşimi, el yazısı tarzı, mühür, ile içerik arasında dönemsel uyum var mı? Kaynak iç dış eleştiri yönteminin bu ayağı arkeometrik ve belgesel analizin tekniklerini tarih araştırmasına taşır. İç eleştiri (internal criticism) ise belgenin içeriğine, mesajına ve yazarın niyetine ilişkin sorularla ilgilenir. Belgeyi kim, hangi amaçla, hangi bağlamda yazdı? Yazar birincil mi, ikincil mi, dolaylı bir tanık mı? Bilgisinin kaynağı ne? Olayın yakınında mı, çok sonrasında mı yazıldı? Bu sorular kaynak iç dış eleştiri yönteminin analitik iskeletini oluşturur. Önyargı analizi iç eleştirinin ayrılmaz parçasıdır. Kaynağın üretildiği sosyal konum, kurumsal bağlılık ya da çıkar ilişkisi içeriğin nasıl şekillendiğini belirler. Osmanlı resmi belgelerinde devlet perspektifinin ön plana çıkması, mağlup ya da marjinal gruplara ait seslerin sistematik biçimde dışlanmasına yol açar. Kaynak iç dış eleştiri bu asimetrinin farkında olarak ek kaynaklarla çapraz doğrulama stratejisi geliştirmeyi zorunlu kılar. Farklı kaynak türleri arasında yatırım önceliklendirmesi kaynak iç dış eleştiri pratiğinde önemli bir taktiksel karardır. Birincil kaynakların tamamını okumak çoğu araştırma için mümkün değildir; örnekleme stratejisi ve tematik kriterlerin sistematik biçimde belirlenmesi araştırma güvenilirliğini korur.