Yıllık bütçe oluşturma deneyimim, utanç verici bir fark etmeyişle başladı. Otuz yaşına gelmiştim ve nereye para harcadığımı gerçekten bilmiyordum. Aylık harcamalarımı değil yıllığını bir kez yazmayı deneyin. Devlet sigortası, araba bakımı, yazlık giyim, özel günler, tatil, beklenmedik masraflar, bunların hepsi aylık hesapların dışında kalıyor ama yıl içinde geliyor. Ve ben her biri için hazırlıksız yakalanıyordum. Yıllık bütçe oluşturma deneyiminin ilk adımı, geçen yıla geriye dönüp bakmaktı. Banka hesabım ve kredi kartı dökümleri aylarca geriye gidiyordu. Kategoriye koymaya başladım. Görmek istemediğim şeyler de vardı orada, düşündüğümden çok daha fazla bir şeye, çok daha az başka bir şeye harcamışım. Sonra gelecek yıl planı kurdum. Her ay sabit, her ay değişken, yılda bir kez gelen giderler. Bu üçünü ayrı ayrı düşünmek, yılı farklı görmemi sağladı. Yıllık bütçe oluşturma deneyiminin bana verdiği en büyük şey, "acil" kelimesinin anlamını değiştirmesi oldu. Araba lastiği patladığında, bir dişim ağrıdığında, bunlar eskiden bütçemi bozardı. Şimdi bunlar "beklenmedik ama planlı" kategorisinde. Para bir yerde duruyor, oraya gidiyor. Bir de şu oldu: Gereksiz hissettiğim harcamaları görmek, kendimi suçlamak değil değerlendirmek anlamına geldi. "Bu harcama değerli miydi?" sorusu, "neden bu kadar harcadım" kaygısından çok daha üretici.