Deri bitkisel tabaklama, kollajen bazlı deri dokusunun tanen bileşikleri aracılığıyla işlenerek çürümeye dayanıklı, esnek ve şekillendirilebilir bir malzemeye dönüştürüldüğü geleneksel ve kimyasal açıdan nüanslı bir proses sürecidir. Deri bitkisel tabaklama kimyasal mekanizması, tanen molekülleri ile derinin kollajen liflerindeki peptit bağları arasındaki çapraz bağlanma (cross-linking) reaksiyonuna dayanır. Tanen bileşikleri iki kimyasal sınıfa ayrılır: hidrolize tanen ve kondense tanen. Meşe mazısı, sumak ve vals kabuğundan elde edilen hidrolize tanen gallik asit ve ellagtannik asit yapıları içerir; kestane, mimoza ve sığla kabuğundan elde edilen kondense tanenler ise kateşin ve epikateşin temel birimlerinden oluşur. Tabaklama sürecinde tanen molekülleri deri dokusunun su kanalları aracılığıyla içeri nüfuz eder ve kollajen polipeptit zincirlerindeki amino asit yan zincirleriyle hidrojen bağları ve Van der Waals kuvvetleri aracılığıyla etkileşime girer. Bu çoklu etkileşim ağı, kollajen fibrillerinin birbirine çapraz bağlanmasını sağlar; termal kararlılık ve kimyasal dirençte belirgin artış elde edilir. PH yönetimi deri bitkisel tabaklama kalitesini doğrudan etkiler. Asidik ortam (pH 3,5-5) tanen difüzyonunu desteklerken; aşırı asitlik kollajen degradasyonuna zemin hazırlar. Tabaklama havuzlarının konsantrasyon gradyanı prensibine göre düzenlenmesi (düşük konsantrasyondan yüksek konsantrasyona aşamalı geçiş), derinin eşit şekilde tabaklana gömme riskini azaltır. Bitkisel tabaklanmış derinin karakteristik doğal tonu ve zamana bağlı renk derinleşmesi (patina), bu çapraz bağlanma yapısının oksidasyona açıklığından kaynaklanır. Bu özellik, krom tabaklama ile elde edilen derilerin tek tip renge kıyasla bitkisel derilere yüklenen estetik ve tarihsel özgünlük değerinin kimyasal temelidir.