Odak noktası Genette ayrımı, anlatı teorisindeki en temel kavramsal netleştirmelerden birini sunar ve yüzyılca süren terminolojik karışıklığa çözüm olarak önerilmiştir. Gérard Genette, 1972 tarihli Narrative Discourse (Discours du récit) çalışmasında bakış açısı (point of view) kavramını iki ayrı işlevsel düzeye bölerek anlatı analizini methodolojik açıdan sağlam bir zemine taşıdı. Genette'in temel sorusu şudur: "Kim görüyor?" ile "Kim konuşuyor?" birbirinin yerine geçirilemez sorulardır. Bakış açısı geleneği bu iki soruyu ya birbirine karıştırır ya da yüzeysel biçimde eşleştirir. Genette bu karışıklığı odak (fokalizasyon) ve ses (voix) ayrımıyla giderir: odak, bilginin filtre edildiği perspektifi tanımlarken ses, anlatıcının kim olduğunu belirler. Odak noktası Genette tipolojisinde üç temel kategori olarak örgütlenir: Sıfır odak (zero focalization), anlatıcının tüm karakterlerin bilincine erişimi olduğu omniscient anlatım türüdür; herhangi bir karakterin bakış açısıyla kısıtlı değildir. Klasik 19. yüzyıl romanının prevalan modeli budur. Dahili odak (internal focalization), anlatının belirli bir karakterin bilgi ve algı sınırları içinde kalmasıdır. Bu odak sabit, değişken ya da çoğul olabilir. Sabit dahili odak, tek bir karakterin sınırları içinde tutarlı biçimde kalır; Henry James'in figural narration tekniği bu modelin erken ve zarif örneğidir. Harici odak (external focalization), anlatıcının karakterlerin iç dünyasına erişiminin olmadığı, yalnızca dışarıdan gözlemlenen davranış ve konuşmaların aktarıldığı kamera-nötr yapıdır; Hemingway'in minimalist anlatı tarzı sıklıkla bu modelle ilişkilendirilir. Odak noktası Genette çerçevesinde anlatı analizi için bu ayrımın methodolojik katkısı şuradadır: Bir metin hem dahili odak hem de omniscient anlatıcı sesini aynı anda barındırabilir. Bu iki düzeyin bağımsız olduğunu anlamak, anlatı tutarsızlıklarını ya da kasıtlı ihlalleri belirgin kılar. Genette bu ihlalleri paralepsis (odak sınırının aşılması) ve paralipsis (odak sınırı içinde kalınması gereken bilginin gizlenmesi) olarak adlandırır. Postkolonyal anlatı eleştirisi, feminist narratoloji ve kültürel anlatıbilim gibi alanlarda Genette'in tipolojisi temel çerçeve olarak sürmekte; ancak bilgisel özgürlük ile ahlaki perspektif arasındaki gerilim, odak kavramının yalnızca teknik değil etik bir boyutu da taşıdığını vurgulayan daha yeni çalışmaların gündemini oluşturmaktadır.