Bağlama, Anadolu'nun sesini en geniş coğrafyaya taşıyan halk çalgılarından biridir. Ancak bu enstrümanın tek bir çalış biçimi yoktur; bağlama düzenleri adıyla bilinen farklı akort sistemleri, her birinin kendine özgü ses rengi ve repertuarı olan ayrı kapılar açar. Bağlama düzenleri, teller arasındaki aralığın farklı biçimlerde ayarlandığı akort sistemi alternatifleridir. Her düzen, hem çalınabilecek makamları hem de çalış tekniğini doğrudan etkiler. Kara düzen ya da bozuk düzen, bağlama çalıcıların en sık kullandığı akort sistemidir. Alt tel, orta tel ve üst tel grupları belirli aralıklarla kurulur; Anadolu türküleri ve halk müziğinin büyük bölümü bu düzende icrâ edilir. Ağırlıklı olarak uzun sap bağlamada tercih edilir. Misket düzeni, adını bu düzende çalınan türküden alır; belirli makamlar için daha elverişli aralıklar sunar. Özellikle bazı yöresel türkülerin orijinal sesini korumak için misket düzeni vazgeçilmezdir. Bozlak düzeni, Orta Anadolu sazı özellikleri taşıyan çalgılarda karşılaşılan bir bağlama düzenidir. Bozlaklara özgü dramatik ve geniş ses aralığı bu düzende daha doğal biçimde elde edilir. Kara düzenin yanı sıra müstezat düzeni de bağlama düzenleri arasında bilinmesi gereken bir seçenektir. Daha az kullanılan bu düzen, belirli bir makam üzerinde ezginin daha güçlü seslendirilmesini sağlar. Hangi düzenin öğrenileceği sorusu çalınmak istenen repertuara, bölgesel geleneğe ve usta tercihine göre şekillenir. Kara düzen, çoğu öğrenci için mantıklı bir başlangıç noktasıdır.