On yıl önce annemin piyanosu tozu yutarken ben de uzun yıllar piyano çalmak diye bir şeyin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Denemek istedim, başladım. O zamanlar sabah erken kalkmak, etütleri tekrarlamak, öğretmenin sürekli "bileği kır" demesi canımı sıkıyordu. Şimdiyse o günleri özlüyorum. On yılda piyano bana önce sabır öğretti. Bir eseri çalışmak haftalar alabilir, bazen aylar. Tek bir pasaj, onlarca kez. Yavaş, sonra biraz daha hızlı, yine yavaş. Uzun yıllar piyano çalmak bu döngünün bir angarya değil, bir ritüel olduğunu fark etmeni sağlıyor. Tekrar sizi dondurmaz; her seferinde farklı bir şeyi duyarsınız aynı notada. İkinci şey, dinlemenin çalmaktan farklı bir beceri olduğunu öğrendim. İlk yıllarda çaldım ama gerçekten dinlemedim. Parmaklarımın nereye gideceğini düşünüyordum, sesin nasıl aktığını değil. Uzun yıllar piyano çalmak geçtikçe kulaklar açılıyor. Duyduğunuz tek şey kendinizin çıkardığı ses olmaktan çıkıyor; odadaki yankıyı, notaların birbirini nasıl beklediğini, sessizliğin bile nasıl bir yer tuttuğunu fark etmeye başlıyorsunuz. Üçüncüsü, hata yapmayı kabul etmeyi öğrendim. Yıllar önce yanlış nota çaldığımda durur, çıldırır, yeniden başlardım. Artık devam ediyorum. Sahici müzisyenlik, mükemmelden değil sürekliliğin içinden geliyor. Yanlış nota çalınan bir performans, yarıda bırakılanın üstünde. Dördüncüsü, beden hafızasının ne kadar güçlü olduğunu anladım. Parmaklar öğrendikten sonra zihniniz başka yerlere gidebilir ama parçayı çalmaya devam ederler. Bu hem büyük bir özgürlük hem de tuhaf bir his. Uzun yıllar piyano çalmak bu beden hafızasını biriktirmek demek. Aylarca çalmadan dönsem bile eller bir şeyleri hatırlıyor. Beşincisi ve en beklenmedik olanı, piyanonun bana kendilikle baş başa kalmayı öğretmesidir. Hayatın en sert dönemlerinde klavyenin başına oturdum. Kimseye bir şey anlatmak zorunda kalmadan, kelime aramadan. Notalar üzerinden bir şeyler aktı. On yıl boyunca piyano bir araç değil, bir dil oldu benim için. Eğer bugün piyano çalmayı düşünen birine bir şey söylesem şunu söylerdim: sabırsızlanmayın. Uzun yıllar piyano çalmak bir varış noktası vermiyor size; yolun kendisini veriyor. Ve o yolun her santimetresi değerli.