Aileden borç alma deneyimi, benim için en zorlu finansal anlarımdan biriydi. Sadece para meselesi değil, ilişki meselesi. O dönem gelirim düşmüştü, masraflar artmıştı. Birikim eridi. Bir ay sonrasına yetecek para yoktu. Seçenekleri düşündüm. Bankadan kredi almayı denedim, koşullar zordu. Arkadaştan istemek utandırdı. Ailem kalıyordu. Aileden borç alma deneyiminin en zor kısmı telefonu açmaktı. "Zor durumdasın" izlenimini vermek istemiyordum. Ailem her zaman benim başarımla gurur duymuştu. O gururu zedeleme korkusu, gerçek ihtiyacın önünde duruyordu. Son olarak aradım. Anlattım. Annem durumu duyunca ne soğuk ne de aşırı meraklı davrandı. "Tamam" dedi. Bu kadar. Ama borç aldıktan sonra iç dünyam daha karmaşıklaştı. Her yemekte, her buluşmada o rakam kafamda vardı. İlişki değişmedi diyemezdim. Bir şey asılıydı havada. Aileden borç alma deneyiminin bana öğrettiği: Para ilişkilere girer ve iz bırakır. Bunu önceden daha çok düşünmek gerekir. Ödedikten sonra o ağırlık kalktı ama o süreç bana finansal güvenlik ağı kurmanın ne kadar şart olduğunu hissettirdi. Artık kriz fonu var. Küçük ama düzenli. O deneyim beni disiplinli kıldı.