Elektrolitik oksidasyon metal dekorasyon uygulamalarında, anodizasyon ya da plazma elektrolitik oksidasyon (PEO) yoluyla metal yüzeyinde oluşturulan oksit tabakaları, hem estetik renklendirme hem de işlevsel koruma sağlar. Alüminyum, titanyum ve magnezyum başta olmak üzere pek çok metalin yüzey özellikleri bu yöntemle dramatik biçimde dönüştürülür. Elektrolitik oksidasyon metal dekorasyon sürecinde renk, oksit tabakasının kalınlığına bağlı optik interferans etkisinden kaynaklanır. Işık, yüzeye çarparak hem tabaka yüzeyinden hem de altındaki metal yüzeyinden yansır; bu iki yansımanın faz farkı belirli dalga boylarını güçlendirir ya da söndürür. Titanyum anodizasyonunda 10-30 nm oksit kalınlığında altın ve bronz tonlar, 30-70 nm kalınlıkta mavi ve mor tonlar, 70-100 nm kalınlıkta ise yeşil ve sarı tonlar elde edilir. Bu nedenle süreç boyunca uygulanan voltaj hassasiyeti, renk tekrarlanabilirliğini doğrudan belirler. Kalıcılık açısından elektrolitik oksidasyon metal dekorasyon yönteminin avantajı, rengi taşıyan oksit tabakasının metal yüzeyine yüzeysel olarak değil, metalin kendisinden dönüştürülerek oluşturulmasında yatar. Bu yapı, rengin mekanik aşınmaya ve UV degradasyonuna olan direncini geleneksel boya ve elektrokaplama sistemlerine kıyasla belirgin biçimde artırır. Ancak oksit tabakası gözenekli bir yapıya sahip olduğundan koruma açısından tam kapanım gerektiren uygulamalarda sızdırma (sealing) işlemi zorunludur: Deiyonize su ya da nikel asetat çözeltisinde sızdırma, yüzey gözeneklerini kapatarak kimyasal direnç ve renk kalıcılığını pekiştirir. Dekorasyon tasarımı bağlamında aynı parça üzerinde renk gradyanı oluşturmak, maskeleme ve kademe voltaj tekniklerinin kombinasyonunu gerektiren ileri düzey bir uygulama olarak öne çıkmaktadır.