karanlık madde halo profili, galaksilerin ve galaksi kümelerinin kütleçekim yapısını anlama çabasında temel bir araçtır. N-cisim simülasyonlarından ve gözlemsel verilerden türetilen bu profiller, karanlık maddenin halo içinde nasıl dağıldığını analitik olarak ifade eder. NFW (Navarro-Frenk-White) profili, 1996-1997 yıllarında yürütülen cosmological N-body simülasyonlarından elde edilmiş ampirik bir yoğunluk formulasyonudur: ρ(r) = ρ_s / [(r/r_s)(1 + r/r_s)²] Burada ρ_s karakteristik yoğunluk, r_s ölçek yarıçapıdır. NFW profili iki asimptotik rejim içerir: r ≪ r_s için ρ ∝ r⁻¹ (iç çekirdek, "cusp"), r ≫ r_s için ρ ∝ r⁻³ (dış halo). Toplam kütle r → ∞ için logaritmik ıraksama gösterir; dolayısıyla fiziksel karşılaştırmalar belirli bir truncation yarıçapına kadar yapılır. Einasto profili alternatif bir analitik ifade sunar: ρ(r) = ρ_s exp{−(2/α) [(r/r_s)^α − 1]} α parametresi profilin "şeklini" belirler; tipik değer α ≈ 0.15-0.20 olarak bulunmuştur. Einasto profili NFW'nin tersine bir merkezi küsüp içermez; yoğunluk merkeze doğru düzleşir. Daha yüksek çözünürlüklü simülasyonlarla yapılan karşılaştırmalar, Einasto'nun birkaç kat daha iyi uyum sağladığını göstermiştir. karanlık madde halo profili analizindeki "cusp-core" tartışması gözlemsel açıdan kritiktir. Çıplak karanlık madde simülasyonları merkezi yoğunluk küspü öngörürken gözlemlenen düşük yüzey parlaklıklı cüce galaksiler ve galaksi kümelerinde merkezi yoğunluğun daha düz olduğuna dair kanıtlar mevcuttur (core). Bu uyumsuzluk, baryonik geri besleme (gaz çıkışları, SN patlamaları) ya da sıcak karanlık madde modelleriyle açıklanmaya çalışılmaktadır. Halo konsantrasyonu c = r_200 / r_s parametresi, halosun ne kadar "toplanmış" olduğunu ölçer. Kütle-konsantrasyon ilişkisi, büyük ölçekli simülasyonlardan elde edilen istatistiksel bir korelasyondur; yüksek kütleli halolar düşük konsantrasyona sahip olma eğilimindedir, çünkü geç oluşan büyük yapılar daha genişlemiş bir evrende oluşur.