Animasyon karakter kalıpları, çocuklara yönelik içeriklerde dönemin değişmesine rağmen yeniden üretilmeye devam eder. Kahraman-yardımcı-komik ikili-kötü adam dörtlüsü, ve bu dörtlünün öngörülür biçimde dağıldığı plot yapısı onlarca yıldır aynı temel taslakta işlenmektedir. Bu tekrar ne kadar sorunludur? Animasyon karakter kalıpları meselesi iki perspektiften değerlendirilebilir. İlk perspektif, tekrarın çocuk gelişimine katkısını savunur: çocuklar tanıdık yapılar aracılığıyla hikâye mantığını, sosyal rolleri ve ahlaki çerçeveyi öğrenir. Öngörülür bir yapı güvenlik hissi verir. Bu argüman temelsiz değildir. Fakat animasyon karakter kalıplarının aşırı tekrarı bu avantajın ötesinde sorun yaratır. Çocuklar yalnızca öngörülür yapıyı değil, yaratıcı sürprizi, alışılmamış karakteri ve beklenti kırmayı da işleyebilir, dahası, bu karşılaşmalar yaratıcı düşünce için daha değerlidir. Sınır zorlayan animasyonların bazıları çocuklar tarafından büyük ilgiyle karşılanmış ve genel kabul görmüştür; bu durum olgunun kalıplara yer açılmasının mümkün olduğunu gösterir. Ekonomik mantık da animasyon karakter kalıplarını besler: tanıdık kalıplar pazarlanabilir karakter lisansları üretir, oyuncak ve giysi serilerine dönüşür. Yaratıcı risk almak bu gelir modelini zorlaştırır. Stüdyolar güvenli seçimler yapar; özgün sesler çok az destekle ön plana çıkabilir. Animasyon karakter kalıplarını aşmak için üretim tarafında cesaretlendirme ve izleyici tarafında talep yaratmak birlikte çalışmalıdır. Ebeveynlerin çeşitlilik gösteren animasyonları tercih etmesi bu talepte etkili bir kaldıraç olabilir.